‘Ik wil het doen’, zei hij uiteindelijk.
Op de dag van het evenement, staande voor tientallen studenten van verschillende instituten, voelde Amina haar handen een beetje beven. Maar toen hij sprak, kwam zijn stem duidelijk naar buiten:
Ik ben niet sterk omdat ik weet hoe ik moet vechten. Ik ben sterk omdat ik heb geleerd dat ik respect verdien... en dat niemand het recht heeft om het van mij af te nemen.
De kamer was stil. Toen kwam het applaus.
Die middag, tijdens zijn thuiskomst bij zijn moeder, voelde hij iets anders: niet alleen trots, maar vrede.
Zijn verhaal was niet goed begonnen. Er was pijn, angst, onrecht. Maar het einde – of in ieder geval dit hoofdstuk – was vol kracht, gemeenschap en hoop.
Amina's leven veranderde niet voor een gevecht.
Het veranderde omdat het besloot gehoord te worden.
En sindsdien is niets meer hetzelfde.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
