De vrouw, Emma, had Maarten ontmoet na haar scheiding. Ze had al een kind, ontving alimentatie en werkte zelf. In het begin maakte ze zich geen illusies over Maarten vanwege het leeftijdsverschil.
Maarten zei: als het kind van hem blijkt, zou hij helpen, maar hij wilde geen contact met het kind. Emma koos ervoor het kind te houden, Maarten bood haar direct euros aan voor een abortus, maar dat was haar keuze.
Maarten probeerde Willemijn nu te overtuigen om hem niet te laten vallen, hij hield van haar en Emma was enkel een fysieke uitlaatklep. Als Willemijn moderner was geweest, zou Emma nooit in zijn leven zijn gekomen.
Maarten vond dat hij hulp zou bieden als het kind van hem was, maar verder geen verantwoordelijkheid. Willemijn voelde zich verscheurd. Emma koos haar eigen weg. Maarten zocht naar excuses, Willemijn vroeg zich af of ze niet beter van hem weg kon lopen.
Is Maarten nu schuldig? Of was het de drang van een jonge man die het won, omdat het zo moeilijk is zonder gemeenschap? Of moet Willemijn hem gewoon laten gaan, want de afwezigheid van intimiteit is nooit een excuus voor ontrouw…
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
