De zondagen die te stil voelden

Zondagavonden droegen altijd een vreemd gewicht voor Michael Reeves.
Om precies 19.00 uur trok hij zijn sedan naar de stoeprand buiten het herenhuis van zijn ex-vrouw in Aurora, Colorado. De buurt was rustig – te kalm. Veranda lichten flikkerde aan, en ergens verderop in het blok, een familie was aan het lachen tijdens het diner. Michael controleerde de tijd, inhaleerde langzaam, en herhaalde dezelfde gedachte die hij zichzelf elke week vertelde.

“Ik pak gewoon Lucas op. Twintig minuten naar huis. Dat is het.”

De voordeur ging open.

Lucas stapte uit met zijn rugzak over één schouder. Hij was negen jaar oud, lang voor zijn leeftijd, meestal vol energie. Maar vanavond was er iets niet. Hij bewoog langzaam - voorzichtig - alsof elke stap toestemming van zijn lichaam vereiste.

Michaels borst is aangespannen. Hij stapte uit de auto.

“Hé, vriend. Alles goed met je? Waarom loop je zo?”

Lucas keek op en dwong een kleine glimlach die nooit zijn ogen bereikte.

‘Het gaat goed met me, pap. Gewoon moe.’

Moe.
Het woord landde zwaar. Michael had het al eerder gehoord.

Hij opende de achterdeur en gebaarde naar de stoel.

Lucas bevroor. Zijn vingers trilden iets op het handvat. Zijn ogen werden wijd, alsof de zetel zelf gevaarlijk was.

‘Ga je gang, kampioen,’ zei Michael zachtjes. ‘Hop in.’

‘Ja... oké.’

Lucas probeerde te zitten. Voor een fractie van een seconde barstte zijn gezicht - scherpe pijn flitste eroverheen voordat hij het snel begroef. Hij zat precies op het puntje van de stoel, stijf, voorzichtig om niet achterover te leunen.

Tijdens de rit langs de Interstate 225 rustte Lucas nooit een keer tegen de zetel. Hij leunde de hele weg naar voren, zijn lichaam stijf.

Michael greep het stuur.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !