‘Ja,’ antwoordde ik zachtjes. Maar ik ben hier niet om een plek in te nemen die niet van mij is. Ik wil dat je je vader ontmoet... als je wilt.
Het gesprek was in het begin gespannen, maar langzaam begonnen de barrières te vallen. Javier, met een schokkerige stem, legde zijn afwezigheid, zijn schaamte, zijn lafheid uit. Hij vroeg niet om lege excuses. Hij nam alleen zijn schuld. En tot mijn verbazing leek dat een kraak in Laura’s hart te openen.
No fue fácil, pero al cabo de algunos meses, comenzaron a verse con más frecuencia. Yo estaba allí, acompañando desde un lugar discreto, sin invadir. Y un día, Laura me abrazó al despedirse. Fue breve, torpe, pero sincero.
Dat gebaar verzegelde de zekerheid die het nodig had: het had de juiste beslissing genomen.
Vandaag, een jaar later, zijn we een onvolmaakt maar echt gezin. Javier en ik bouwen onze liefde verder met meer transparantie dan ooit tevoren. Laura komt lunchen op zondag. En ik, die geloofde dat mijn verhalen allemaal al geschreven waren, ontdekte dat zelfs in de jaren zestig je leven kan verrassen.
Als je wilt dat ik een tweede deel schrijf, een alternatieve versie van het geheim, of een verhaal met een andere toon (meer dramatisch, romantisch of zelfs humoristisch), vertel het me dan en ik denk dat het verheugd is.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
