Me quedé en silencio largo rato. Lo entendía… pero también sentía una profunda herida. Habíamos construido un amor basado en la sinceridad tardía, en la madurez que trae la edad. Pero él venía arrastrando una mentira que afectaba no solo a nuestra relación, sino a una vida completa.
‘Wil je haar nu benaderen?’ vroeg ik uiteindelijk.
‘Ja,’ antwoordde hij zonder aarzeling. En ik wil dat je er deel van uitmaakt... als je me kunt vergeven.
Dat verzoek, hoe teder het ook was, liet mijn ziel verdeeld tussen liefde en verraad.
De dagen die volgden waren vreemd. We kwamen vroeg terug van de huwelijksreis en, hoewel we elkaar met respect behandelden, was er een onzichtbare muur tussen de twee. Ik moest mijn gevoelens bestellen. Ik hield van hem, ja, maar ik voelde me ook bedrogen. En op zestigjarige leeftijd wil men niet meer helemaal opnieuw beginnen met twijfels, schaduwen of geheimen.
Op een middag, tijdens het schilderen in mijn atelier, begreep ik echter dat ons verhaal daar niet eindigde. Als ik iets in het leven had geleerd, was het dat echte liefde niet elke dag verschijnt, en dat we er soms voor kiezen om elkaars fouten te dragen als we zien dat er echte spijt is.
Decidí hablar con él.
—Javier —le dije con firmeza—, quiero ayudarte, pero con una condición: ya no más silencios. Ni uno solo.
Él asintió con lágrimas contenidas. Y así comenzamos un proceso que fue tan duro como necesario.
La primera vez que conocí a Laura, su hija, fue en una cafetería sencilla del centro. Javier estaba tan nervioso que apenas podía sostener la taza. Ella, por otro lado, parecía desconfiada, incluso a la defensiva. No era para menos: un hombre que nunca había estado en su vida ahora pedía un espacio en ella.
—¿Tú eres… su esposa? —me preguntó con frialdad.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
