Op een avond, nadat het restaurant gesloten was, terwijl Anna zich klaarmaakte om uit te gaan, verscheen haar man in de deuropening.
‘Wat doe je hier?’ vroeg ze verbaasd.
‘Niets,’ antwoordde hij met een geforceerde glimlach. ‘Ik wilde mijn zwangere vrouw gewoon naar huis brengen.’
Anna’s hart begon sneller te kloppen. Voor het eerst in maanden had hij het over de baby gehad. Even dacht ze dat er iets aan het veranderen was, dat er misschien toch nog hoop voor hen was.
Ze merkte niet dat haar handen trilden. Evenmin merkte ze de spanning in zijn blik op.
‘Zijn alle werknemers vertrokken?’ vroeg hij kalm.
— Ja. Ik ben alleen. Waarom?
— Uit pure nieuwsgierigheid.
De volgende paar seconden vlogen voorbij. Voordat ze kon reageren, had haar man haar met geweld tegen de enorme koelkast geduwd en de deur met alle kracht dichtgeslagen.
Anna viel op de koude vloer.
« Wat doe je?! Laat me eruit! » schreeuwde ze, terwijl ze op de metalen deur bonkte.
‘Ik smeek je!’ riep ze, haar tranen de vrije loop latend.
‘Je brengt de nacht hier door,’ antwoordde hij onbewogen. ‘Ik hoop dat we elkaar nooit meer tegenkomen.’
Binnen was het bijna vrieskoud. Met elke minuut die voorbijging, verzwakte Anna’s lichaam en verlamde angst haar gedachten. Ze schreeuwde, smeekte en bonkte op de deur, maar het restaurant was leeg.
De enorme stress veroorzaakte vroegtijdige weeën. Anna zakte in elkaar op de grond, omhelsde haar buik en probeerde de baby met haar eigen lichaam te beschermen. Ze rilde van de kou en had moeite met ademhalen.
Haar man overleed vredig, ervan overtuigd dat alles de volgende ochtend als een tragisch ongeluk zou worden afgedaan. De koelkasten in de keuken werden dagelijks gebruikt. Niemand mocht iets vermoeden.
Hij had geen idee dat zijn plan die avond zou mislukken.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
