– Ik ben er meer dan zeker van dat daar een fout is gemaakt, – zei Elena vastberaden. – Mijn man is de vader van mijn zoon. Ik wil dat bewijzen.
Toen ze het laboratorium verliet, belde Elena haar vriendin Marina.
– Ik heb je hulp nodig. Jij werkte tien jaar geleden toch in het stadsziekenhuis? Herinner je je verpleegster Irina van de kraamafdeling?
Vera trof haar moeder achter de computer. Elena zocht snel iets op internet en maakte aantekeningen in een notitieboek.
– Mam, wat is er aan de hand? Waar is papa? Hij reageert niet op mijn berichten.
Elena schrok en sloot de laptop.
– Papa is naar oom Igor gegaan. We hebben… een klein meningsverschil.
– Wat voor meningsverschil? – Vera kruiste haar armen. – Waarover hebben jullie ruzie?
Elena zuchtte. Vera was te slim om zich met simpele uitvluchten te laten afschepen.
– Je vader… twijfelt eraan of hij de biologische vader van Andrej is.
Vera verstijfde, haar ogen wijd opengesperd.
– Wat? Maar hoe… waarom?
– Hij heeft een DNA-test laten doen. De resultaten toonden aan dat hij genetisch niet de vader van Andrej is. Maar dat is een vergissing, Vera. Ik weet zeker dat het een vergissing is.
– Heb jij… heb jij papa bedrogen? – Vera’s stem trilde.
– Nee! Nooit! – Elena greep haar dochter bij de handen. – Ik zweer het je, ik heb je vader nooit bedrogen. Ik hou van hem. Ik heb altijd van hem gehouden.
Vera rukte haar handen los.
– Waar komt Andrej dan vandaan? – in haar stem klonk een uitdaging. – DNA liegt niet, mam.
– Tests kunnen fout zijn. Laboratoria kunnen fouten maken. Mensen kunnen met resultaten knoeien.
– Waar heb je het over?
Elena sloeg haar notitieboek open.
– Ik denk dat de resultaten vervalst zijn. Of dat er verwisseling is geweest in het ziekenhuis. Of…
– Je verzint nu allerlei waanzinnige theorieën in plaats van de waarheid toe te geven! – riep Vera uit. – Je hebt ons allemaal bedrogen! Arme papa! Arme Andrej!
– Vera, alsjeblieft, – Elena stak haar hand uit naar haar dochter, maar die deinsde terug.
– Raak me niet aan! Ik… ik wil niet met je praten!
Vera rende de kamer uit en sloeg de deur hard dicht. Elena zakte op een stoel neer en voelde hoe de tranen weer over haar wangen stroomden. Haar hele wereld stortte voor haar ogen in.
Marina nam Elena mee naar een klein café aan de rand van de stad.
– Ze komt hier over vijf minuten, – zei Marina terwijl ze haar telefoon checkte. – Ik zei haar dat ik een oude collega wilde ontmoeten. Ik heb jou niet genoemd.
– Dank je, – Elena friemelde nerveus aan een servet. – Weet je zeker dat het die Irina is?
– Absoluut. Irina Savéljeva. Ze werkte in de kraamafdeling toen jij Andrej kreeg. Daarna nam ze snel ontslag en vertrok uit de stad. Pas een paar jaar geleden is ze teruggekomen.
De deur van het café ging open en een vrouw van rond de veertig, met kort haar en een wantrouwende blik, kwam binnen. Toen ze Elena zag, verstijfde ze.
– Wat betekent dit, Marina? Waarom heb je me voorgelogen?
– Alsjeblieft, Irina, – Elena stond op. – Ik moet je gewoon een paar vragen stellen.
– Ik heb je niets te zeggen, – Irina draaide zich om naar de deur.
– Ik weet dat jij Nikolaj kende vóór mij! – flapte Elena eruit. – En ik weet dat jij in de kraamafdeling werkte toen mijn zoon werd geboren.
Irina draaide zich langzaam om.
– En wat dan nog?
– Is er… een verwisseling geweest met de kinderen? Of… – Elena kon zichzelf niet dwingen het woord “ruil” uit te spreken.
Irina lachte bitter.
– Denk je dat ik jouw kind heb verwisseld uit wraak? Echt waar?
– Ik weet niet wat ik moet denken! – riep Elena uit. – De DNA-test toont aan dat mijn man niet de vader van mijn zoon is. Ik heb Nikolaj nooit bedrogen. Hoe moet ik dit anders verklaren?
Irina liep naar het tafeltje en ging zitten.
– Luister, ik ga niet doen alsof ik blij was toen Nikolaj mij verliet voor jou. Ja, ik was gekwetst. Ja, ik werkte in de kraamafdeling toen jij beviel. Maar ik ben niet gek genoeg om kinderen te verwisselen!
– Wat is er dan gebeurd? – Elena sloeg wanhopig haar handen omhoog.
Irina keek haar doordringend aan.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
