Ik ging.
— Jij was niet het doelwit — zei hij. — Mijn zus. Ze wist te veel. Ze wilde nog meer.
— Je liegt.
— Check haar tablet. Ze praatte met iemand onder de naam “M.O.”
Ik vond de tablet. Ze had berichten opgeslagen. Ze schreef:
“Als ze niet vanzelf verdwijnt, ruim haar dan op. Mijn broer heeft een duwtje nodig.”
Iedereen speelde een spel. Iedereen probeerde iedereen uit te schakelen. En ik? Ik was slechts een pion.
Ik begon te zoeken naar “M.O.” Het bleek een netwerk. Een duister systeem van opdrachten.
Ik vond ze.
— Ik kom niet voor wraak. Ik kom voor macht.
— Wil je meespelen?
— Nee. Ik wil de regels bepalen.
Ze gaven me een test. Ik slaagde. Ik was binnen.
Zijn zus nam weer contact op. Ze wist niet dat ik alles wist. Ik ging naar haar toe:
— Ik weet van “M.O.” En van jouw opdracht tegen mij.
— Dat is niet waar…
— Je hebt twee keuzes: verdwijn. Of werk voor mij.
De volgende dag was ze weg.
Ik keek in de spiegel. De vrouw die ik ooit was — die bestaat niet meer.
Er bleef slechts een schaduw tussen de schaduwen over.
Tot ik op een dag een brief kreeg. Binnenin: een foto van mij, slapend.
En een briefje:
“Jij bent niet de eerste.”
Alles veranderde. Ik was nooit de speler. Iemand anders leidde het spel.
“M.O.” verdween. Iedereen zweeg. Alle sporen waren uitgewist.
Ik bleef achter. Alleen.
En ik wacht.
Want ik weet: ooit… komen ze ook voor mij.
Misschien… zijn ze er al.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
