Op nieuwjaarsdag gaf mijn moeder cadeaus aan iedereen, behalve aan mij. Ik werd behandeld alsof ik niet bestond. Toen ik er uiteindelijk naar vroeg, zei mijn moeder koud: ‘Waarom zouden we geld aan jou uitgeven? Jij bent altijd al degene geweest die van ons pad afweek.’ Ze voegde eraan toe: ‘We nodigen je alleen maar uit uit gewoonte. Je bent tenslotte de vreemde eend in de bijt in dit gezin.’

‘Mama is helemaal overstuur,’ zei ze. ‘Papa ook.’ Haar stem klonk gespannen, zoals ze altijd doet als ze bang is maar dat probeert te verbergen. ‘Ze hebben je naam in de rapporten gevonden. Ze weten dat het van jou komt.’

Ik leunde tegen de toonbank en wachtte.

Ze praatte door, nu sneller. « We dachten dat je alleen hielp met de leningen. Oké? We wisten niet dat je eigenlijk het grootste deel van het bedrijf bezat en overal via een achterdeur bij betrokken was. »

‘Zo werkt het helemaal niet,’ zei ik. ‘Jullie hebben allemaal aan tafel gezeten en de papieren ondertekend. Jullie wisten precies wat ik aanbood en wat ik ervoor vroeg.’

Ze wuifde het weg alsof het een onbelangrijk detail was. « Ze zeggen dat dit enorme problemen met de belastingen gaat veroorzaken, dat je het hebt opgeblazen om niets – vanwege een lastige feestdag. »

Niets.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !