Buiten bruiste de stad van het leven en eindelijk was ik helemaal vrij.
Als je nog steeds kijkt, als je het tot hier hebt volgehouden, wil ik je iets vertellen.
Misschien herken je jezelf wel in mijn verhaal.
Misschien ben jij wel degene die vergeten is.
Degene die voor alles moest vechten, terwijl iemand anders het zomaar in de schoot geworpen kreeg.
degene die al vroeg leerde dat liefde binnen het gezin voorwaarden kent.
Ik wil dat je weet dat het niet jouw taak is om liefde te verdienen van mensen die lang geleden hebben besloten die niet te geven.
Jarenlang probeerde ik mezelf te bewijzen aan mijn moeder. Uitstekende cijfers, onderzoeksverslagen, een prestigieuze baan aangeboden, maar niets hielp, want ze had haar oordeel over mij al gevormd toen ik veertien was.
Sommige mensen zullen je nooit helemaal doorgronden.
Dat is niet jouw fout.
Dat is van hen.
Grenzen stellen is niet wreed.
Het is niet egoïstisch.
Zwijgen terwijl je slecht behandeld wordt.
Dat is wreed tegenover jezelf.
Mijn moeder zal misschien nooit begrijpen wat ze gedaan heeft.
Kelsey zal misschien nooit echt volwassen worden.
Maar dat is niet langer mijn verantwoordelijkheid.
Wat van mij is, is mijn rust.
Mijn carrière.
Mijn toekomst.
En niemand, geen familie, geen bloedverwanten, geen schuldgevoel, mag me dat ooit nog afnemen.
Dus, als je nog steeds wacht op toestemming om weg te gaan bij mensen die je pijn hebben gedaan, beschouw dit dan als jouw toestemming.
Je bent niemand je lijden verschuldigd.
Zelfs je moeder niet.
De beste wraak is niet vernietiging.
Het wordt er zo vredig dat hun meningen er niet meer toe doen.
Ik ben niet boos op mijn moeder.
Ik ben niet verbitterd over de vier jaar die ik alleen heb gevochten.
Die jaren hebben me gevormd tot wie ik nu ben.
En wie ik ben, is best wel geweldig.
Fijne Moederdag.
Niet voor moeders die hun kinderen afkraken.
Voor degenen die zichzelf hoe dan ook weer opbouwen.
Dit kun je!
Ik beloof het.
Voordat ik vertrek, wil ik nog even delen wat ik hiervan heb geleerd.
Ten eerste wordt je waarde niet bepaald door hoe je familie je behandelt. Hun blindheid is hun verlies, niet het jouwe.
Ten tweede is succes dat je op je eigen voorwaarden behaalt door eigen hard werken en opoffering, het enige succes dat er echt toe doet.
Ten derde is boosheid niet het beste antwoord op twijfel. Het is zo’n innerlijke rust vinden dat hun meningen je simpelweg niet meer raken.
Als Morgans verhaal je heeft geraakt, laat dan een reactie achter waarin je een grens deelt die je in je eigen leven hebt gesteld of moet stellen. Het kan iemand anders die dit leest helpen.
Wil je meer van dit soort verhalen? Er staat er eentje in de beschrijving die me nog meer raakte. Bekijk hem eens. Like, abonneer en druk op het belletje voor meldingen.
Ik zie je in het volgende verhaal.
Blijf sterk.
Dit kun je!
