En ik bén het hele gebouw – met mijn eigen verdiepingen, mijn eigen ramen op het zuiden, mijn eigen dak boven mijn hoofd. Een gebouw dat ik eindelijk voor mezelf ben begonnen te bouwen.
Ik nam een slok hete, aromatische koffie. De lucht rook fris en naar een nieuwe dag.
Er lagen geen verplichtingen, geen schulden, geen scripts voor me die ik moest volgen.
Alleen stilte.
En in die stilte hoorde ik mezelf voor het eerst.
Op mijn drieënzeventigste is mijn leven pas echt begonnen.
Bedankt dat je tot het einde bent blijven kijken. Als dit verhaal je heeft geraakt, druk dan op de like-knop en schrijf in de reacties welk moment je het meest is bijgebleven. Abonneer je op het kanaal zodat je geen nieuwe verhalen mist.
Wees gezond en leef authentiek.
