‘Dit is financieel misbruik van ouderen,’ zei hij uiteindelijk. ‘Juridisch gezien.’
‘Ik wil geen aangifte doen,’ zei ik snel.
‘Ik zeg niet dat je dat zou moeten doen,’ antwoordde hij. ‘Ik zeg wat dit is.’
Hij opende zijn laptop.
‘Laten we eens naar de cijfers kijken,’ zei hij. ‘Bent u de volledige eigenaar van het pand?’
‘Ja,’ zei ik. ‘Geërfd van mijn ouders in ’95. De laatste taxatiewaarde was 1.125.000.’
Hij typte.
‘En u betaalt al die tijd alle kosten voor het pand sinds ze er zijn komen wonen?’
‘Ja. Van maart 2022 tot nu. Twee jaar en zeven maanden,’ zei ik. ‘Onroerendezaakbelasting, dertienduizend zeshonderd per jaar.’
Hij tikte op de toetsen.
‘Dat is meer dan zesendertigduizend dollar aan belastingen alleen al,’ zei hij. ‘En de energiekosten, zei je, vier-vijftigduizend dollar per maand?’
‘Ongeveer,’ knikte ik. ‘Dus in totaal zo’n twaalfduizend tot nu toe.’
‘Verzekeringen 2200 per jaar,’ vervolgde hij, ‘in totaal ongeveer 6600.’
“Onderhoud en reparaties,” voegde ik eraan toe. “Dakreparaties, vervanging van de cv-ketel, loodgieterswerk. Waarschijnlijk nog eens vijftienduizend euro over twee jaar.”
Timothy leunde achterover.
« U heeft ongeveer 69.800 dollar aan directe kosten bijgedragen, » zei hij. « Plus de kosten voor kinderopvang. Vijf dagen per week, 48 weken per jaar, 240 dagen. Professioneel tarief in Loudoun County: 131 dollar per dag. Vermenigvuldigd met 2,6 jaar. »
Hij maakte de berekening.
« Een waarde van 81.900 euro aan kinderopvang, » zei hij.
Hij draaide de laptop zodat ik het kon zien.
« Totale bijdrage, » zei hij, « honderdvijfenveertigduizend zevenhonderd dollar. Terwijl ik in een garageappartement woonde. »
Het nummer zat tussen ons in als een derde persoon aan tafel.
‘Ik heb het niet bijgehouden,’ zei ik.
‘Dat hebben ze gedaan,’ zei hij. ‘Of ze hadden het moeten doen.’
‘Meneer H,’ vervolgde hij, ‘juridisch gezien is dat uw huis. Zij zijn gasten. U zou ze vandaag nog dertig dagen van tevoren kunnen opzeggen.’
‘Maar Sophie en Ethan…’ begon ik.
‘Ik begrijp het,’ zei hij. ‘Kijk, ik wil je graag voorstellen aan iemand. Dorothy Caldwell. Ken je haar?’
‘Dorothy?’ herhaalde ik. ‘We zijn samen met pensioen gegaan bij het schoolbestuur.’
‘Ze werkt nu als consultant,’ zei hij. ‘Op het gebied van onderwijsconsultancy, maar ze heeft ook contacten in de vastgoedsector via haar werk voor het schoolbestuur. Zou u de mogelijkheden willen onderzoeken?’
‘Wat voor opties zijn er?’ vroeg ik.
Timotheüs vouwde zijn handen samen.
‘Je zou kunnen verkopen,’ zei hij. ‘Kleiner gaan wonen. Stel grenzen. Verhuis naar een plek die speciaal is ontworpen voor actieve senioren. Met je pensioen en spaargeld ben je financieel veilig.’
Hij opende een ander scherm.
‘Uw maandelijks inkomen,’ zei hij. ‘Pensioen: 4950. Levensverzekeringsinvestering van mevrouw Henderson: 6200. Totaal: 11150 per maand.’
Hij keek op.
‘Uw pensioenspaargeld,’ vervolgde hij, ‘vijfhonderdvijfendertigduizend dollar verdeeld over verschillende rekeningen.’
Hij boog zich voorover.
‘Meneer H,’ zei hij, ‘u hebt ze niet nodig. Zij hebben u nodig.’
Daar heb ik bij stilgestaan.
‘Wat zou mevrouw Henderson van u verwachten?’ vroeg hij zachtjes.
Het antwoord was overduidelijk.
Ik reed in stilte naar huis, langs winkelcentra en woonwijken, langs het voetbalveld van de middelbare school waar ik ooit het juniorenteam had gecoacht, langs het oude eethuis dat nu een vapeshop was. De stad was veranderd. Ik was veranderd. Het enige dat niet veranderd was, was het gevoel in mijn maag dat er iets diep mis was.
De tweeling zou pas na drieën thuiskomen. Ik had tijd.
Ik ben weer naar Garretts kantoor gegaan.
Een map die ik eerder over het hoofd had gezien, lag in de onderste lade.
Label: “Mama. Einddocumenten.”
Binnenin bevonden zich Eleanors medische richtlijnen, documenten voor de uitvaartplanning en een verzegelde envelop met haar handschrift erop.
“Aan Garrett. Alleen openen met je vader erbij.”
Nooit geopend.
Verborgen in een lade.
Mijn hand trilde toen ik het omdraaide. De datum op de flap: december 2021. Een maand voor haar dood.
Ik opende het voorzichtig en vouwde twee vellen papier open, gevuld met haar bekende handschrift in blauwe inkt.
‘Mijn liefste Garrett,’ had ze geschreven. ‘Als je dit samen met je vader leest, weet dan dat ik er niet meer ben. Daar ben ik niet bang voor. Ik ben bang voor wat er daarna met hem zal gebeuren.’
Ze deed hem denken aan een dag uit zijn jeugd.
