Ik kon de andere kant niet horen, maar ik zag Tylers gezicht bij elk woord bleker worden. Hij bleef maar ‘Ja, meneer’ en ‘Ik begrijp het’ zeggen, totdat hij ophing.
‘Ik ben geschorst,’ zei hij lusteloos. ‘Met onmiddellijke ingang. Ze willen me morgenochtend in Boston hebben voor een spoedoverleg. Ze starten een volledig onderzoek naar al mijn onderzoeks- en patiëntenzorgprotocollen.’
De keuken werd stil, op het onophoudelijke gezoem van Tylers telefoon na. Elke melding betekende dat er weer een instelling, een onderzoek, een stukje van zijn zorgvuldig opgebouwde imperium instortte.
Vader slikte moeilijk en bleef naar het bewijsmateriaal staren.
‘Tyler,’ zei hij, ‘als zelfs maar de helft van deze documentatie klopt, kunt u strafrechtelijk worden vervolgd voor fraude. De medische tuchtcommissie kan uw vergunning permanent intrekken.’
‘Zeg me alsjeblieft dat je het niet hebt gestuurd,’ fluisterde Tyler, terwijl hij me wanhopig aankeek. ‘Zeg me alsjeblieft dat je dit nog kunt stoppen.’
Ik beantwoordde zijn blik onafgebroken.
“Wat moet ik versturen?”
Zijn gezicht vertrok toen hij besefte dat alles al verzonden was en dat de gevolgen zich al aan het manifesteren waren.
De telefoon van mijn vader ging over. De telefoon van mijn moeder ging over. De hele familie reageerde op de bewijsstukken die ik hen had gestuurd, eiste uitleg, uitte hun schok en probeerde te begrijpen hoe onze perfecte kerstochtend met het gezin de dag was geworden waarop Tylers huis van leugens definitief instortte.
De keuken veranderde in een chaos. Moeder nam de telefoon op en ik hoorde tante Sarah’s stem, scherp van ongeloof, vragen stellen over de documenten. Vader zette Harvard in de wacht, in een poging iemand te spreken die kon uitleggen wat er met de carrière van zijn zoon aan de hand was.
Tyler keek met grote ogen op van zijn telefoon.
‘Christine, je beseft niet wat je hebt gedaan,’ zei hij. ‘Het gaat niet meer alleen om mij. Het ziekenhuis onderzoekt alle patiënten die behandeld zijn op basis van mijn onderzoeksprotocollen. Als ze problemen vinden, kunnen mensen ons aanklagen. Onze familie zou alles kunnen verliezen.’
‘Misschien had je daarover moeten nadenken voordat je onderzoeksresultaten stal en gebruikte om patiënten te behandelen,’ antwoordde ik kalm.
‘Jij wraakzuchtige kleine heks,’ snauwde hij, terwijl hij zijn acteerwerk liet varen. ‘Je hebt alles verwoest omdat je er niet tegen kon dat je de mislukkeling van de familie was. Dit komt allemaal doordat je jaloers bent dat ik succesvol ben en jij niets bent.’
Voordat ik kon reageren, ging zijn telefoon weer. Ditmaal stond er Dr. Patricia Fernandez op het scherm, zijn opleidingscoördinator. Tylers handen trilden toen hij opnam.
‘Dokter Fernandez, ik kan alles uitleggen,’ zei hij wanhopig.
‘Tyler,’ drong vader aan, ‘zet dit op de luidspreker. Als dit ons gezin raakt, moeten we horen wat ze zeggen.’
Tyler schakelde met tegenzin over naar de luidsprekerstand, en de heldere, professionele stem van Dr. Fernandez vulde onze keuken.
‘Dr. Johnson,’ zei ze, ‘ik bel u om u te informeren dat uw aanstelling per direct is opgeschort in afwachting van een volledig onderzoek naar beschuldigingen van academische fraude. We hebben uitgebreide documentatie ontvangen die wijst op systematisch plagiaat en diefstal van onderzoeksmateriaal gedurende meerdere jaren.’
‘Dokter Fernandez, dit is allemaal een misverstand,’ onderbrak Tyler. ‘Mijn zus heeft emotionele problemen. Ze heeft vals bewijsmateriaal verzonnen om mij in een kwaad daglicht te stellen. Niets hiervan is waar.’
‘Dr. Johnson,’ zei ze onverstoorbaar, ‘ik heb het voorlopige bewijsmateriaal bekeken, waaronder inloggegevens die ongeautoriseerde toegang tot universitaire databases aantonen en vergelijkingen van uw werk met originele bronnen. Dit is geen familieruzie. Dit is een ernstig geval van academisch en professioneel wangedrag.’
Vader boog zich dichter naar de telefoon.
‘Dit is Tylers vader,’ zei hij. ‘Er moet een vergissing zijn gemaakt. Tyler is summa cum laude afgestudeerd aan Harvard. Hij is altijd een uitzonderlijke student geweest.’
‘Meneer,’ antwoordde dr. Fernandez, ‘dat zou waar kunnen zijn. Maar de bewijzen suggereren dat de uitzonderlijke prestaties van dr. Johnson gebaseerd waren op gestolen werk. We hebben ook ontdekt dat de onderzoeksprotocollen die hij ontwikkelde voor de behandeling van patiënten methodologieën bevatten die van andere bronnen waren overgenomen. Dit kan gevolgen hebben voor de patiëntveiligheid en we moeten dit onmiddellijk onderzoeken.’
Moeder hapte naar adem.
‘Patiëntveiligheid,’ fluisterde ze. ‘Wat houdt dat in?’
« Dat betekent, » zei dr. Fernandez, « dat als dr. Johnson frauduleus onderzoek heeft gebruikt om behandelprotocollen te ontwikkelen, en die protocollen vervolgens op patiënten zijn toegepast, we elk geval moeten herzien om er zeker van te zijn dat er geen schade is aangericht. Het juridische team van het ziekenhuis is al bezig zich voor te bereiden op mogelijke claims wegens medische fouten. »
Tyler begroef zijn gezicht in zijn handen.
‘Dit kan niet waar zijn,’ mompelde hij. ‘Dit kan niet waar zijn.’
‘Dr. Johnson,’ vervolgde dr. Fernandez, ‘u dient zich morgenochtend om 8:00 uur in Boston te melden voor een formele beoordeling. Neem een advocaat mee als u dat wenst. De medische raad van Massachusetts heeft een parallel onderzoek ingesteld dat kan leiden tot permanente intrekking van uw vergunning.’
Het telefoongesprek eindigde, waardoor onze keuken in verbijsterde stilte gehuld achterbleef. Mama huilde. Papa liep heen en weer. Tyler zat roerloos, eindelijk beseffend wat er aan de hand was.
Mijn telefoon trilde door een berichtje van mijn nicht Jennifer.
Jeetje, Christine. Ik had geen idee dat Tyler werk stal. Opa is woedend. Hij zegt dat hij trots op je is dat je je stem hebt laten horen.
En toen nog een berichtje van oom Mark.
Lees het bewijsmateriaal dat je hebt opgestuurd. Als collega-onderzoeker wil ik je laten weten dat je het juiste hebt gedaan. Academische integriteit is belangrijker dan familiepolitiek.
De rest van de familie reageerde geschokt en, tot mijn verrassing, ook steunend. Ze hadden jarenlang gezien hoe Tyler als een lievelingetje werd behandeld en begrepen eindelijk waarom ik me genoodzaakt had gevoeld de waarheid aan het licht te brengen.
Mijn vader beëindigde zijn telefoongesprek met Harvard en draaide zich naar ons om; zijn zakelijke instincten hadden eindelijk de overhand gekregen boven de bezwaren van zijn ouders.
« Ik heb net met het Bureau voor Academische Integriteit van Harvard gesproken, » zei hij. « Ze beschouwen dit als de ernstigste vorm van systematische fraude die ze in decennia zijn tegengekomen. Ze overwegen om Tylers diploma volledig in te trekken. »
‘Dat kunnen ze niet doen,’ protesteerde moeder. ‘Hij heeft dat diploma verdiend.’
‘Nee,’ zei ik vastberaden. ‘Hij heeft het gestolen. Net zoals hij mijn onderzoek heeft gestolen. Net zoals hij van zijn klasgenoten heeft gestolen. Net zoals hij al zeven jaar van iedereen steelt.’
Tyler keek op, zijn ogen rood van woede in plaats van berouw.
‘Je denkt dat je zo slim bent,’ zei hij. ‘Je denkt dat je iets gewonnen hebt. Je hebt ons hele gezin kapotgemaakt door je kleinzielige jaloezie.’
‘Ik heb fraude aan het licht gebracht die de patiëntenzorg beïnvloedde,’ corrigeerde ik. ‘Als dat ons gezin kapotmaakt, komt dat omdat ons gezin op leugens is gebouwd.’
‘Het ging prima met ons gezin totdat jij besloot detective te spelen en ieders leven te verpesten,’ beet Tyler terug. ‘Jij bent verantwoordelijk als mama en papa hun huis kwijtraken door de advocatenkosten. Jij bent verantwoordelijk als ik nergens werk kan vinden omdat jij mijn reputatie hebt verwoest.’
De telefoon van mijn vader ging weer – onze familierechtadvocaat belde omdat Harvard contact met hem had opgenomen over mogelijke rechtszaken. Toen mijn vader opnam, zag ik dat hij begon te beseffen dat dit niet zomaar zou verdwijnen en dat hij het niet met een telefoontje en een verontschuldiging kon oplossen.
Tyler stond plotseling op, waarbij de stoel over de grond schraapte.
‘Ik ga nu meteen naar Boston,’ zei hij. ‘Ik ga dit oplossen voordat het erger wordt.’
‘Hoe ga je zeven jaar aan gedocumenteerde fraude rechtzetten?’ vroeg ik.
‘Ik zal ze de waarheid vertellen,’ snauwde hij. ‘Dat jullie al maanden mentaal instabiel zijn. Dat jullie al dit bewijsmateriaal hebben verzonnen omdat jullie mijn succes niet aankunnen. Ik zal bewijzen dat jullie liegen.’
Ik opende mijn laptop en liet hem het scherm zien waarop mappen in de cloudopslag stonden met honderden documenten: tijdstempels, bronmateriaal en back-ups.
‘Tyler,’ zei ik, ‘ik heb kopieën van alles op meerdere beveiligde locaties opgeslagen. Het bewijs is al door onafhankelijke bronnen geverifieerd. Je kunt je niet uit de documentatie liegen.’
Zijn gezicht vertrok van woede.
‘Dan zorg ik ervoor dat je hiervoor betaalt,’ siste hij. ‘Als mijn carrière voorbij is, zal ik de rest van mijn leven besteden aan het verpesten van jouw leven.’
Het masker was af. De charmante, succesvolle dokter was verdwenen. Wat overbleef was iemand die bereid was zijn eigen zus te bedreigen om zijn frauduleuze reputatie te beschermen.
Voor het eerst zagen mijn ouders denk ik een glimp van wie Tyler werkelijk was, achter het zorgvuldig opgebouwde imago. Mijn vader hing de telefoon op en keek rond in onze keuken naar de puinhoop.
« De advocaat zegt dat we ons moeten voorbereiden op meerdere rechtszaken, » zei hij schor. « Harvard wil het studiegeld terug. Het ziekenhuis onderzoekt claims wegens medische fouten. De medische tuchtcommissie zou financiële sancties kunnen opleggen. »
Moeder zakte overmand door emoties in een stoel.
‘Hoe zijn we hier terechtgekomen?’ fluisterde ze. ‘Hoe kon alles zo snel in elkaar storten?’
Ik keek naar mijn moeder en voelde een mengeling van verdriet en opluchting.
‘Het is stukgelopen,’ zei ik zachtjes, ‘omdat het nooit echt was.’
Moeder keek me aan alsof ze wilde tegenspreken, maar ze had niet genoeg ontkenningskracht meer over om de juiste woorden te vinden.
Tyler pakte zijn sleutels van de toonbank.
‘Ik rijd naar Boston,’ zei hij. ‘Ik ga dit oplossen.’
‘Tyler, je bent niet in staat om te rijden,’ waarschuwde papa.
Maar Tyler was al op weg naar de deur.
‘Ik bel je wel als ik de rotzooi die Christine heeft gemaakt heb opgeruimd,’ riep hij terug.
De voordeur sloeg dicht, waardoor we met z’n drieën in de keuken achterbleven, omringd door bewijs van Tylers bedrog en de verbrijzelde illusies van ons gezin.
Buiten hoorde ik Tylers auto met hoge snelheid door onze straat razen, op weg naar een confrontatie met de realiteit die met geen enkele hoeveelheid charme of manipulatie op te lossen was.
Een uur later ging de vaste telefoon met zijn ouderwetse bel, waarmee de gespannen stilte werd doorbroken. Papa antwoordde vermoeid: « Woonplaats Johnson », zijn stem ontdaan van zijn gebruikelijke zelfvertrouwen.
‘Meneer Johnson,’ klonk een heldere, gezaghebbende stem, ‘dit is dr. Margaret Chen van het Bureau voor Academische Integriteit van de Harvard Medical School. Ik wil graag met u spreken over de situatie van uw zoon Tyler.’
Papa zette het gesprek op de luidspreker, zijn handen trilden lichtjes.
‘Ja, dokter Chen,’ zei hij. ‘We weten dat er een onderzoek is ingesteld.’
‘Meneer Johnson,’ antwoordde dr. Chen, ‘ik bel u om u te informeren dat Harvard Medical School, na een spoedonderzoek van het bewijsmateriaal dat vanochtend is ingediend, heeft besloten Tylers medische graad volledig in te trekken. De omvang en duur van zijn academische fraude maken dit de ernstigste zaak die we in de geschiedenis van de instelling zijn tegengekomen.’
Moeder slaakte een verstikte snik en bedekte haar mond met beide handen.
Ik voelde een mengeling van opluchting en verdriet. Gerechtigheid heeft gewicht, en dit was een zwaar gewicht.
« Daarnaast, » vervolgde dr. Chen, « eist Harvard onmiddellijke terugbetaling van alle beursgelden die tijdens Tylers vierjarige medische opleiding zijn verstrekt, een totaalbedrag van tweehonderd drieënvijftigduizend dollar, plus administratiekosten en schadevergoeding. Wij beschouwen dit als diefstal van onderwijsdiensten door middel van fraude. »
Het gezicht van mijn vader werd lijkbleek.
‘Tweehonderd drieënvijftigduizend,’ herhaalde hij. ‘Dat geld hebben we niet zomaar voorhanden.’
« De universiteit begrijpt dat dit problemen veroorzaakt, » zei dr. Chen. « Tyler heeft zijn opleiding echter op frauduleuze wijze verkregen. We zijn wettelijk verplicht om deze gelden terug te vorderen. Onze juridische afdeling neemt binnen achtenveertig uur contact met u op om de terugbetalingsregelingen te bespreken. »
Het gesprek eindigde, waardoor we in verbijsterde stilte achterbleven.
Een kwart miljoen dollar. De financiële zekerheid van ons gezin. Hun pensioen. Mogelijk zelfs het huis. Alles stond op het spel omdat Tyler zijn leven had opgebouwd met gestolen werk en mijn ouders weigerden dat in te zien.
Voordat we het goed en wel beseften, ging de telefoon van mama. Ze keek naar het nummerweergave en werd bleek.
‘Het is Tyler,’ fluisterde ze.
Ze antwoordde aarzelend.
‘Tyler,’ zei ze met trillende stem, ‘hoe is je vergadering gegaan?’
Tylers stem klonk trillerig en wanhopig door de luidspreker.
‘Mam, het is erg,’ zei hij. ‘Het is echt heel erg. Harvard doet niet alleen meer onderzoek. Ze hebben hun besluit al genomen. Ze nemen mijn diploma af.’
‘Dat weten we,’ fluisterde moeder. ‘Dokter Chen heeft ons net gebeld.’
‘Je begrijpt het niet,’ drong Tyler aan, zijn stem verheffend. ‘Het gaat niet alleen om Harvard. Massachusetts General heeft me ontslagen. Niet geschorst, maar ontslagen. Ze onderzoeken elk patiëntendossier waar ik de afgelopen twee jaar bij betrokken ben geweest. En de vergadering van de medische raad die volgens mij volgende week was? Die hebben ze verplaatst naar morgenochtend, omdat ze me als een bedreiging voor de patiëntveiligheid beschouwen.’
Vader boog zich dichter naar de telefoon.
‘Wat bedoelen ze precies, Tyler?’
« Ze beweren dat ik onderzoek heb gebruikt waar ik zelf geen onderzoek naar heb gedaan om behandelprotocollen te ontwikkelen die vervolgens op echte patiënten zijn toegepast, » zei Tyler met een trillende stem. « Ze hebben drie gevallen gevonden waarin patiënten medicijnen kregen op basis van mijn werk. En bij één van die patiënten traden complicaties op die mogelijk verband hielden met onjuiste doseringsberekeningen. »
Moeder hapte naar adem.
‘Is er iemand gewond?’ fluisterde ze. ‘Heb jij iemand pijn gedaan?’
‘Ik weet het niet,’ zei Tyler. ‘De doseringsberekeningen in mijn artikelen waren niet fout, maar wel in het oorspronkelijke onderzoek dat ik heb overgenomen, omdat ik de volledige context niet begreep. Een zeventigjarige vrouw met hartproblemen kreeg het dubbele van de aanbevolen dosis bloedverdunner, omdat ik de doseringsaanbevelingen had aangepast zonder de onderliggende wiskunde te begrijpen.’
Het werd muisstil in de keuken toen we het beseften. Tyler had niet alleen wetenschappelijk werk gestolen. Hij had mogelijk patiënten in gevaar gebracht door onderzoek dat hij niet begreep toe te passen op de behandeling van echte mensen.
Vader slikte moeilijk.
‘Waar is de patiënt nu?’ vroeg hij.
‘Het gaat goed met haar,’ zei Tyler snel. ‘Ze hebben de fout ontdekt en gecorrigeerd, maar alleen omdat een andere arts mijn protocol in twijfel trok. Als ze nog een paar dagen met de verkeerde dosering was doorgegaan, had ze ernstige bloedingen kunnen krijgen. Het juridische team van het ziekenhuis bereidt zich al voor op een rechtszaak wegens medische wanpraktijken.’
Zijn fraude was de grens overschreden van wangedrag binnen de academische wereld naar potentieel gevaar. De instellingen beschermden niet langer de academische integriteit, maar de openbare veiligheid.
Mijn telefoon trilde met een bericht van mijn contactpersoon bij Georgetown.
Christine, we hebben gehoord over de situatie bij Harvard. De universiteitsleiding wil je laten weten dat je beurs en je positie veilig zijn. Je werk spreekt voor zich en we zijn onder de indruk van je integriteit in deze moeilijke situatie.
Vervolgens nog een bericht van mijn onderzoekbegeleider bij het farmaceutische bedrijf.
Het gerucht over de zaak van je broer verspreidt zich. Ik wil je laten weten dat je werk bij ons voorbeeldig is geweest en dat deze situatie ons vertrouwen in je karakter alleen maar versterkt.
De beroepsgroep reageerde snel, maar in plaats van mijn reputatie te schaden door associatie, benadrukte Tylers fraude juist mijn integriteit en onafhankelijkheid.
De telefoon van mijn vader ging weer over – onze verzekeringsagent belde omdat de juridische afdeling van Massachusetts General contact had opgenomen met onze woonhuisverzekeraar over mogelijke schadeclaims.
‘Bill,’ zei de agent nadat mijn vader hem op de luidspreker had gezet, ‘ik moet je een paar lastige vragen stellen. Je woonhuisverzekering dekt weliswaar een kleine beroepsaansprakelijkheid, maar is niet bedoeld om systematische fraude of claims wegens medische fouten te dekken. Als het ziekenhuis een schadevergoeding van je zoon eist, kunnen je persoonlijke bezittingen in gevaar komen.’
‘Over wat voor schade hebben we het dan?’ vroeg vader met een gespannen stem.
‘Ik heb nog geen details,’ antwoordde de agent, ‘maar schikkingen bij medische wanpraktijken kunnen variëren van honderdduizenden tot miljoenen, afhankelijk van de schade. Dat staat los van de eis van Harvard tot terugbetaling van de studiebeurs.’
Toen het telefoongesprek was afgelopen, zaten we in onze keuken, omringd door bewijsmateriaal van Tylers fraude, terwijl de financiële gevolgen als een tsunami over mijn ouders heen spoelden.
Mijn moeder keek me met wanhopige ogen aan.
‘Christine,’ smeekte ze, ‘jij kunt hier toch zeker bij helpen? Je bent slim met computers en onderzoek. Kun je niet contact opnemen met deze instanties en uitleggen dat Tyler fouten heeft gemaakt, maar niemand kwaad wilde doen?’
Ik staarde haar aan, verbaasd dat ze me zelfs nu nog vroeg om hem te helpen.
‘Mam,’ zei ik, ‘Tyler heeft geen fouten gemaakt. Hij heeft zeven jaar lang systematisch onderzoeksresultaten gestolen en die gebruikt om patiënten te behandelen. Dat is geen fout. Dat is criminele nalatigheid.’
‘Maar hij is je broer,’ fluisterde ze. ‘Familie hoort bij elkaar te blijven.’
‘Tyler hield op mijn broer te zijn op het moment dat hij mijn werk stal en dreigde mijn leven te verwoesten om het te verbergen,’ zei ik. ‘En jij hield op mijn voorvechter te zijn op het moment dat je ervoor koos zijn bedrog te beschermen in plaats van mijn waarheid te steunen.’
Papa zat door zijn telefoon te scrollen, hoofdrekenend, op zoek naar een manier om te overleven wat er zich allemaal afspeelde.
‘Christine,’ zei hij schor, ‘wat Tyler ook gedaan heeft, dit gaat ons financieel ruïneren. Je moeder en ik zouden alles kunnen verliezen waar we zo hard voor gewerkt hebben.’
Ondanks jarenlange voorkeursbehandeling voelde ik een steek van medeleven. Ook zij waren op een bepaalde manier slachtoffers – slachtoffers van Tylers leugens en hun eigen bereidheid om die te geloven.
‘Het spijt me van de financiële gevolgen,’ zei ik eerlijk. ‘Maar Tyler heeft deze situatie veroorzaakt, niet ik. Ik heb academische fraude gemeld bij de bevoegde instanties. Het is niet mijn verantwoordelijkheid om hem te beschermen tegen de consequenties.’
My phone rang. It was my grandfather—my father’s father, the retired engineer who had always encouraged my analytical thinking.
“Christine, honey,” he said, voice gentle but firm, “I got your email with all that documentation. I wanted to call and tell you that you did the right thing. What Tyler did was fraud, plain and simple, and it needed to be exposed before more people got hurt.”
I could see my parents listening, hearing their own father support my decision.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
