Swetlana verstijfde.
— Wat is er gebeurd? — vroeg ze bezorgd. — Maar ik waarschuw u, ik stuur geen geld!
— Het gaat niet om geld, — zei de man somber. — U zult het zelf nodig hebben. Kom naar het station, wacht op uw zoon.
Swetlana was in de war.
Waarom zou ze naar het station moeten gaan? Haar zoon was volwassen, hij kon zelf wel komen. Hij wist toch dat ze geen tijd had.
De man gaf het treinnummer en het tijdstip van aankomst door. Hij zei kort dat de jongen hulp nodig had. Ze hadden hem uit gevangenschap gehaald, hij was gewond en zonder documenten. Het was waarschijnlijk haar zoon, maar niet zeker. Over zijn gezondheid zei hij niets concreets. Dat was alles.
Swetlana keek naar de aardappelen in haar handen, in de war.
Wat betekent dit allemaal? Haar zoon was sterk en slim, hoe kon hij dan gevangen genomen worden en gewond raken? En wat betekent “waarschijnlijk hij”? Misschien heeft hij iets aan zijn hoofd? Of is het misschien niet Andrei? Ze begon zich zorgen te maken. Maar de tijd drong, haar dochter zou snel thuiskomen van school. Maar er was geen keuze. Ze rende naar het station. Ze zei niets tegen Olga. Ze was zelf niet op de hoogte van wat er gaande was. Waarom zou ze haar kind ongerust maken?
Olga beschouwde ze nog steeds als een kind.
Ze was te bescheiden, had het leven nog niet veel gezien, ze moest goed in de gaten gehouden worden.
Maar Andrei – hij was al een volwassene, bijna 29.
Hij was vroeg gaan werken, zag hoe moeilijk het voor zijn moeder was, en hij had zelf geld nodig voor zijn wensen. Hij wist dat hij niet veel van zijn moeder zou krijgen.
Swetlana was blij dat Andrei niet aan haar vast zat. Na het leger had hij besloten zijn leven aan het leger te wijden. Hij diende nu op contractbasis, verdiende goed en spaarde voor zijn eigen woning.
Met zenuwen rende Swetlana Ivanovna naar het station, ze kwam net op tijd aan.
De trein kwam aan. De passagiers stapten uit.
Maar Andrei was er niet bij…
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
