“Mevrouw Ivans, dit is James Crawford. Ik ben partner bij Ivans Logistics.”
De stem klonk verzorgd en professioneel.
“Ik bel namens Richard. Hij wil graag de banden herstellen. Eerlijk gezegd, er zijn wat verontrustende geruchten geweest over uw connectie met bepaalde zakenpartners. Geruchten? Waarschijnlijk niets. Maar Richard vond het goed om de lucht te klaren.”
Ik kreeg het koud. Geruchten? Zakenpartners? Ze waren aan het vissen.
‘Wat voor geruchten?’ vroeg ik, met een neutrale stem.
“Oh, het gaat over onze adviespartners bij Meridian. Iemand dacht dat ze u een keer op hun kantoor hadden gezien. Ik weet zeker dat het een misverstand is.”
Mijn gedachten tolden door mijn hoofd. Hoe? Wie had me gezien en wanneer?
‘Ik weet niet precies waar u op doelt,’ zei ik. ‘Maar zeg alstublieft tegen mijn vader dat ik niets met hem wil bespreken.’
Ik hing op. Ze kwamen dichterbij, dichterbij dan ik me had gerealiseerd. Het was tijd om te stoppen met wachten en in actie te komen. Terwijl ik in Boston bezorgde berichten beantwoordde, stond mijn vader in Connecticut voor een heel ander soort crisis. Pas later, veel later, hoorde ik wat er in die vergaderzaal was gebeurd.
Richard Ivans liep een vergadering binnen die een routineuze kwartaalvergadering had moeten zijn. In plaats daarvan keek zijn CFO alsof hij een spook had gezien.
‘We hebben een probleem met Meridian Consulting,’ zei de CFO, terwijl hij een map over de mahoniehouten tafel schoof. ‘Hun contract loopt over zes maanden af. Ze hebben nog niet gereageerd op ons verlengingsaanbod.’
Richard fronste zijn wenkbrauwen.
« Stuur dus een nieuw bod. Verhoog de voorwaarden desnoods. »
“We hebben het drie keer geprobeerd. Hun juridische team zegt alleen maar dat het in behandeling is.”
« Neem dan rechtstreeks contact op met hun directie. »
‘Dat hebben we ook al geprobeerd.’ De CFO bewoog ongemakkelijk heen en weer. ‘Meneer, Meridian Consulting is een zeer gesloten bedrijf. Niemand heeft rechtstreeks contact met de directie. Alles gaat via tussenpersonen.’
Richards frons verdiepte zich.
“We werken al 3 jaar met ze samen. Iemand moet toch met ze gesproken hebben.”
“Nee, meneer. Het zijn allemaal virtuele vergaderingen geweest, met juridische vertegenwoordigers en accountmanagers. Niemand binnen dit bedrijf heeft ooit de daadwerkelijke eigenaar ontmoet.”
Een lange stilte.
« Als ze ons in de steek laten, » vervolgde de CFO, « verliezen we van de ene op de andere dag 40% van onze operationele efficiëntie. Het zou minstens 18 maanden duren om een vervanger te vinden, en dat is nog optimistisch in deze markt. »
‘Ik weet wat het betekent,’ snauwde Richard.
Hij staarde naar de map. Iets knaagde aan hem. De timing, de stilte, het feit dat dit gebeurde vlak na—
‘Zoek uit wie de eigenaar van dat bedrijf is,’ zei hij. ‘Het maakt me niet uit wat ervoor nodig is. Ik wil de naam aan het einde van de week weten.’
Wat Richard niet wist, en wat hij op het punt stond te ontdekken, was dat de naam die hij zocht al in zijn stamboom voorkwam. Donderdagavond ging mijn telefoon. Linda. Ik wilde bijna niet opnemen, maar mijn nieuwsgierigheid won het van me.
“Heather, lieverd.”
Haar stem was als honing en suiker. Een optreden om nooit te vergeten.
“Ik heb me zo veel zorgen om je gemaakt.”
‘Heb je dat gedaan?’
“Natuurlijk. Je familie. Dat is wat familie doet.”
Ze lachte zachtjes, alsof we een grapje deelden dat alleen wij begrepen.
‘Luister, over dat feest gesproken, je vader voelt zich vreselijk. Hij bedoelde het niet zo. Je weet hoe hij is. Hij was nerveus en probeerde grappig te zijn. Hij overdrijft als hij gespannen is. Dat weet je toch?’
Linda pauzeerde even om zichzelf opnieuw in te stellen.
Als je wilt doorgaan, klik dan op de knop “Volgende” hieronder 
Advertentie
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
