De andere man knikte.
“Ik probeer al maanden een afspraak met ze te regelen. Het is een zeer besloten organisatie. Weet jij wie erachter zit?”
Mijn vader haalde zijn schouders op.
“Ik heb ze nooit persoonlijk ontmoet. Alles loopt via hun juridische team en accountmanagers, maar eerlijk gezegd maakt het me niet uit wie ze zijn, zolang ze maar resultaten blijven leveren.”
Ik nam een slokje champagne om mijn glimlach te verbergen. Mijn telefoon trilde. Een berichtje van Daniel, mijn CFO. De documenten voor de contractverlenging van Ivans Logistics zijn vandaag binnengekomen. Ze willen nog 5 jaar. Ik wacht op je beslissing. Ik typte terug: « Ik heb eind deze week een antwoord. » Wat mijn vader niet wist, wat niemand in die kamer wist, was dat het contract van Meridian met Ivans Logistics binnenkort verlengd moest worden. Als we wegliepen, zouden ze van de ene op de andere dag 40% van hun operationele efficiëntie verliezen.
In de logistiek is dat niet zomaar een ongemak. Dat is een doodvonnis. Ik had nog niet besloten wat ik moest doen. Een deel van mij wilde de professionele relatie gescheiden houden van de persoonlijke spanningen. Maar toen ik zag hoe mijn vader genoot van de lof voor het succes van zijn bedrijf, een succes dat deels te danken was aan mijn werk, voelde ik dat er iets veranderde.
Vanavond zou alles uitwijzen. Ik had een nieuwe fles champagne nodig. Of misschien moest ik gewoon even bewegen om de vreemde spanning in mijn borst kwijt te raken. Aan de bar liep ik tegen het hele familievuur aan. Tante Susan, Linda’s jongere zus, zag me als eerste. Haar gezicht veranderde in een fractie van een seconde van verbazing naar medelijden en vervolgens naar minachting.
« Heather, jeetje, ik herkende je bijna niet. »
Ze bekeek me van top tot teen.
“Je ziet er goed uit. Je bent nog steeds in Boston bezig met wat je ook doet.”
‘Consultancy,’ zei ik. ‘Supply chain management.’
“Oh, wat leuk.”
De manier waarop ze het zei, klonk alsof ik haar had verteld dat ik flesdoppen verzamelde.
‘Heb je een relatie? Je vader zei dat je nog steeds single bent. 32, toch? De tijd vliegt.’
Voordat ik kon reageren, mengde oom David zich in het gesprek.
“Richard vertelde me net dat je nog steeds aan het uitzoeken bent hoe alles in elkaar zit. Er is niets mis mee om een laatbloeier te zijn. Ik denk dat niet iedereen voorbestemd is voor traditioneel succes.”
Ik besefte met een kille helderheid wat er gebeurd was. Mijn vader had hen ingelicht, hen gespreksstof aangereikt over de teleurstelling in de familie, het verhaal al vastgelegd voordat ik er zelfs maar was.
‘Richard zei dat je na je schooltijd emotionele problemen hebt gehad,’ vervolgde tante Susan, terwijl ze samenzweerderig haar stem verlaagde. ‘Psychische problemen. Wat dapper van je dat je ondanks alles vanavond toch gekomen bent.’
Ik voelde mijn greep op mijn champagneglas verstevigen. Niet van pijn. Dat stadium was ik allang voorbij. Maar van pure brutaliteit.
‘Ik waardeer uw bezorgdheid,’ zei ik, terwijl ik mijn stem kalm hield. ‘Maar het gaat eigenlijk heel goed met me. Beter dan ooit.’
Ze wisselden blikken. Zo’n blik die zegt: Arm ding, ze heeft geen idee hoe diep ze gevallen is. Ik verontschuldigde me voordat ik iets zei waar ik later spijt van zou krijgen. Maar er vormde zich een plan in mijn hoofd. Koud, helder, onvermijdelijk. Marcus vond me op het terras, uitkijkend over de golfbaan. De septemberlucht was koel en de sterren begonnen net te verschijnen.
‘Nou, nou,’ klonk zijn stem achter me, zwaar van minachting. ‘De verloren dochter.’
Ik draaide me niet om.
“Marcus.”
Als je wilt doorgaan, klik dan op de knop “Volgende” hieronder 
Advertentie
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
