‘We kunnen niet kiezen welke familie ons wordt toegewezen,’ zei hij, zijn stem echoënd de woorden die hij had geschreven. ‘Maar we kunnen wel de normen kiezen die we vandaag stellen. Het contract is van jou. Zoe, wil je het accepteren onder het volledige toezicht van dit bestuur, en zonder de bescherming van de naam Rothwell?’
Dit was de laatste test.
Alle ogen waren op mij gericht. Ruth keek me aan, haar gezicht een masker van verwoeste haat.
Ik kruiste Elias’ blik.
‘Ja,’ zei ik. Mijn stem was helder en trilde niet. ‘Onder twee voorwaarden. Het contract wordt op mijn naam – Foster – getekend en het wordt tot in de puntjes uitgevoerd volgens het Perimeter Playbook.’
De matriarch aan het hoofd van de tafel sloeg met haar hand op tafel.
“Zo ontroerd. Laat de notulen dit vastleggen: het contract met North Alder Trust wordt toegekend aan Helio Quarry Brands, dat exclusief zal worden geleid door het team onder leiding van mevrouw Zoe Foster. Bovendien dient, conform de bepalingen van Bijlage R, een formele aanbeveling te worden ingediend voor het onmiddellijke ontslag van Ruth Calder wegens ernstig wangedrag. Deze vergadering wordt hiermee gesloten.”
Net toen de stenograaf de laatste woorden noteerde, vlogen de zware eikenhouten deuren open.
Het waren Mason en Kira.
Ze zagen er paniekerig, verward en totaal misplaatst uit. Ze moeten zich langs de beveiliging hebben gebluft, in de veronderstelling dat dit een familiegesprek was waar ze in beroep konden gaan.
« We moeten praten! » schreeuwde Mason, terwijl hij op onmogelijke wijze naar Elias wees. « Dit is een familiekwestie. Je kunt ons niet zomaar – je kunt ons niet zomaar kapotmaken! »
Kira zag me. Haar gezicht was een mengeling van tranen en woede.
« Zoe, zeg tegen ze dat ze moeten stoppen. Je hebt je punt gemaakt. Je hebt gewonnen. Alsjeblieft, hou er gewoon mee op. »
Het waren spoken. Een zielige, wanhopige echo van de nacht dat ze mijn huis waren binnengedrongen. Nog steeds in de overtuiging dat ze zich met praatjes aan de gevolgen konden onttrekken. Nog steeds in de overtuiging dat ze recht hadden op mijn ruimte.
Voordat Elias of ik ook maar konden reageren, grepen twee grote bewakers in zwarte pakken hen bij de armen.
‘Dit is een besloten vergadering, meneer,’ zei een bewaker, terwijl hij Mason terugtrok.
‘Nee, Zoe! We zijn familie!’ jammerde Kira, terwijl haar hakken over het tapijt sleepten toen ze naar buiten werd getrokken.
De zware deuren sloten zich, waardoor hun geschreeuw werd gedempt.
De kamer was weer stil.
De onderbreking had minder dan tien seconden geduurd.
Het was niets.
Ik had mijn blik niet van de tafel afgewend. Ik had geen kik gegeven.
Mijn advocaat schoof het definitieve contract en een zware pen voor me neer. Ik haalde de dop eraf. Ik zette mijn handtekening:
Zoe Foster.
Mijn ademhaling was diep en regelmatig. Het gerinkel in mijn oren – de constante, angstige ruis waar ik jarenlang mee had geleefd – was verdwenen.
Het enige geluid was het gekras van de pen.
Ik keek op. Elias keek me aan, zijn grijze ogen helder. Hij reikte over de tafel en legde zijn hand, heel even, op de mijne.
‘Die nacht,’ zei hij met gedempte stem, ‘was het alleen voor mij. Ik vloog dwars door een sneeuwstorm om jou te vinden. Vandaag ben jij degene die dit hele gezin uit de mist heeft geleid.’
