Ik keek uit over de zee van gezichten – de elite van New York, mijn leeftijdsgenoten, mijn vrienden.
‘Een moeder droomt van de trouwdag van haar dochter vanaf het moment dat ze geboren is,’ begon ik. ‘Ze droomt van de jurk, de bloemen, de vreugde. En als moeder die haar kind alleen heeft opgevoed, wilde ik haar alles geven.’
De menigte mompelde en glimlachte om de opmerking. Sommigen veegden hun ogen af.
‘Maar tien minuten geleden,’ vervolgde ik, mijn stem ijzig koud en scherp, ‘hebben mijn dochter en haar verloofde me laten weten dat als ik ze geen vijftig miljoen dollar zou betalen en deze nalatenschap niet aan hen zou overdragen, ze alle contact met me zouden verbreken.’
De glimlachen verdwenen. Een zucht van verbazing ging door het publiek. Lydia’s gezicht werd bleek.
« Mam! Wat doe je nou? » gilde ze.
‘Ze noemden me een last,’ zei ik, terwijl ik Marcus recht in de ogen keek. ‘Ze zeiden dat ik er niet toe deed. Een oude vrouw die moest betalen voor het voorrecht om onzichtbaar te zijn.’
Ik greep in mijn tas en haalde de akte tevoorschijn. Marcus’ ogen werden groot; hij hoopte dat ik me overgaf.
‘Marcus vroeg om de eigendomsakte van dit huis,’ zei ik. ‘Maar hij vergat één ding. Ik betaal niet voor wat ik al bezit.’
Ik scheurde de akte doormidden. Daarna in vieren. Ik gooide de papiersnippers de lucht in.
‘En hij is nog iets vergeten,’ zei ik, terwijl ik naar de technici achterin wees. ‘Een moeder weet altijd wanneer iemand tegen haar kind liegt.’
De enorme led-schermen, waarop een montage van Lydia’s jeugdfoto’s zou worden getoond, flikkerden plotseling.
In plaats van een babyfoto verscheen er een politiefoto.
Het was Marcus. Hij zag er jonger en ruiger uit. Daaronder stond een tekstoverlay: FBI WANTED LIST: MARCUS EVANS. TELEFONISCH FRAUDE. VERDUISTERING.
De menigte barstte in juichen uit. Gasten stonden op en wezen.
Het scherm veranderde. Er verschenen bankafschriften. Overboeking naar Cayman Holdings: $500.000. Geautoriseerd door: Lydia Sterling.
‘Lydia,’ zei ik, terwijl ik me naar haar omdraaide. Ze beefde en klemde zich vast aan Marcus’ arm. ‘Je hebt twee miljoen dollar gestolen van de stichting die bedoeld is om alleenstaande moeders te helpen. Je hebt vrouwen zoals ik bestolen om… hem te betalen.’
‘Het is een leugen!’ schreeuwde Marcus, zijn stem trillend. ‘Die oude heks is seniel! Ze is gek!’
‘Is zij het?’ klonk er een stem van achteren.
Rechercheur Miller liep het strand op, geflankeerd door vier agenten in uniform. Ze droegen geen smoking. Ze droegen kogelwerende vesten.
« Marcus Evans! » riep Miller. « Handen omhoog! »
Marcus keek eerst naar links, toen naar rechts. Hij keek naar de oceaan, daarna naar de gasten. Hij besefte dat er geen uitweg was.
« Lydia, zeg het ze! » schreeuwde Marcus, terwijl hij Lydia naar de politie duwde om een menselijk schild te vormen. « Zeg dat het jouw idee was! »
Lydia struikelde en greep zich vast aan de altaarbalustrade. Ze keek Marcus vol afschuw aan. ‘Mijn idee? Je zei dat je van me hield! Je zei dat we een imperium aan het opbouwen waren!’
‘Ik had een slachtoffer nodig, jij stomme koe!’ spuwde Marcus. ‘En jij was het makkelijkste slachtoffer dat ik ooit heb gevonden. Net als je moeder, die denkt dat geld liefde koopt.’
De politie werkte Marcus tegen het zand. Zijn witte smoking was in één klap verpest. Handboeien klikten open – een geluid scherper dan het gekletter van de champagneglazen.
Lydia stond alleen bij het altaar. Haar gasten – haar ‘vrienden’ – filmden haar met hun telefoons, lachten en fluisterden. Ze keek me aan, de tranen stroomden over haar wangen en verpestten haar perfecte make-up.
‘Mama,’ snikte ze, terwijl ze haar hand uitstreek. ‘Mama, alsjeblieft. Help me. Hij heeft me bedrogen. Ik wist het niet!’
Ik keek haar aan. Ik zag de angst in haar ogen, maar ik zag ook de berekening. Ze had geen spijt van wat ze had gedaan; ze had spijt dat het plan mislukt was.
‘Je wilde als een volwassen vrouw behandeld worden, Lydia,’ zei ik, mijn stem zacht maar versterkt door de microfoon. ‘Volwassen vrouwen krijgen te maken met de gevolgen van hun daden.’
« Maar ik heb niets meer! » riep ze. « Ze hebben mijn bankpassen geblokkeerd! Ik kan niet eens een taxi betalen! »
‘Je stelde voor dat ik een rustige kamer in een bejaardentehuis zou zoeken,’ herinnerde ik haar. ‘Ik raad je aan om een advocaat van de overheid te zoeken. Ik heb gehoord dat die gratis zijn.’
Ik zette de microfoon terug op de standaard. Hij gaf een schelle, piepende feedbacktoon.
‘De bruiloft is voorbij,’ kondigde ik aan de gasten aan. ‘Verlaat alstublieft onmiddellijk mijn terrein. De bar is gesloten.’
Hoofdstuk 5: De prijs van verraad
De volgende paar uur waren een waas van flitsende lichten en juridische kennisgevingen. Marcus werd weggevoerd, terwijl hij scheldwoorden schreeuwde. Lydia werd vastgehouden voor verhoor in verband met de verduistering. Omdat ze de overboekingen had gefaciliteerd, was ze medeplichtig aan internetfraude.
Ik zat op het balkon terwijl de politieauto’s wegreden. Het personeel was stilletjes bezig de bloemen te verwijderen. De lelies, die zoveel hadden gekost, werden in zwarte vuilniszakken gegooid.
Charles zat naast me. ‘Ze is op borgtocht vrijgekomen,’ zei hij zachtjes. ‘Ze heeft een borgtochtverstrekker ingeschakeld. Maar ze heeft nergens heen te gaan. Het appartement in de stad stond op Marcus’ naam en is in beslag genomen door de federale autoriteiten.’
‘Heeft ze gebeld?’ vroeg ik.
“Ja. Vijf keer.”
‘Wat zei ze?’
“Ze wil weten of ze naar huis mag. Ze bleef maar naar haar mama vragen.”
Ik sloot mijn ogen en liet een enkele traan over mijn wang glijden. « Ze vraagt om een moeder. Maar ze heeft wel een lesje nodig. »
Wat moet ik haar vertellen?
‘Zeg haar dat dit huis gesloten is,’ zei ik. ‘Zeg haar dat haar erfenis is overgemaakt naar het Fonds voor Fraudebestrijding om de vrouwen terug te betalen die Marcus heeft bestolen. Als ze wil eten, moet ze werken.’
Twee dagen later belde Lydia me vanaf een prepaid telefoon.
‘Mam, alsjeblieft,’ snikte ze. Haar stem klonk klein en gebroken. ‘Ik logeer in een Motel 6. Er zit een vlek op het matras. Ik ben bang.’
‘Je bent jong, Lydia. Je hebt een diploma. Je bent gezond,’ zei ik, terwijl ik naar de lege muur van mijn studiekamer staarde.
‘Maar ik weet helemaal niets!’ jammerde ze. ‘Ik heb nog nooit een baan gehad! Jij zorgde altijd voor alles!’
‘Toen heb ik je teleurgesteld,’ zei ik. ‘En nu probeer ik die fout recht te zetten. Werk is waardevol, Lydia. Wat je me hebt aangedaan, is volstrekt onwaardig.’
‘Ik haat je!’ schreeuwde ze. ‘Ik hoop dat je alleen sterft!’
‘Ik was al alleen toen je vlak naast me stond,’ antwoordde ik zachtjes. ‘Tot ziens, Lydia.’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
