Onder de berk vond ik een baby, ik heb hem grootgebracht als mijn eigen kind. Maar wie had dat kunnen bedenken…
‘Hé, jij daar! Wat doe je hier?’ Michaël Andreev verstijfde van verbazing.
Onder een oude berk, ineengedoken tussen gevallen bladeren, zat een jongetje. Mager, misschien vier jaar oud, in een dun jasje. Hij trilde en klemde zijn armpjes om zijn lijf. Grote, angstige ogen staarden naar de boswachter.
Michaël keek om zich heen en spitste zijn oren. Stilte. Alleen het geritsel van de dennen en ergens het kraken van takken.
Hij hurkte neer en sprak zachtjes.
‘Hoe heet je, kleintje? Waar zijn je ouders?’
Het jongetje drukte zich nog dichter tegen de boom. Zijn lippen beefden, maar hij bracht slechts een snik voort.
‘S… S… Senja…’ fluisterde hij uiteindelijk.
‘Senja?’ Michaël stak zijn hand naar hem uit, maar de jongen deinsde terug. ‘Wees niet bang. Ik doe je niets.’
De schemering viel over het bos. Het werd snel kouder, en het kind bibberde al. Wie had hem hier achtergelaten? Het dichtstbijzijnde dorp lag dertig kilometer verderop.
‘Kom maar mee,’ zei Michaël zacht. ‘Thuis is het warm, en ik heb eten.’
Bij het woord ‘eten’ flitste er iets in de ogen van het kind.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
