Hoofdstuk 6: Littekens en kracht
Zes maanden later.
Het park rond het ziekenhuis stond vol met lentebloemen. Het was een rustige, vredige plek, ver verwijderd van het geweld van die winternacht.
Margaret duwde de rolstoel over het geplaveide pad. Emily zat erin, met een deken over haar benen. De zwelling was verdwenen. Haar gezicht was genezen, hoewel er een dun wit litteken over haar wenkbrauw liep, een blijvende herinnering aan de vleermuis. Haar ribben genazen, maar lopen deed nog steeds pijn.
‘De advocaat heeft vandaag gebeld,’ zei Margaret zachtjes.
‘En?’ vroeg Emily, terwijl ze naar de lucht keek.
« De schikking werd afgewezen, » zei Margaret. « De rechter heeft ze zwaar gestraft. Levenslang zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating voor Ryan. Dertig jaar voor Linda. Ze gaan naar een maximaal beveiligde gevangenis. »
Emily haalde diep adem. « Goed. »
Ze reikte naar achteren en pakte Margarets hand. ‘Mam?’
“Ja, schatje?”
« Bedankt. »
“Waarom?”
‘Omdat je het niet gedaan hebt,’ zei Emily. Ze draaide zich in haar stoel om naar haar moeder te kijken. ‘Ik weet van die jerrycan. De rechercheur vertelde me dat ze jouw vingerafdrukken erop hebben gevonden.’
Margaret bleef staan. Ze keek naar haar dochter.
‘Ik was er zo dichtbij, Emily,’ gaf ze toe, haar stem trillend. ‘Ik was er maar een seconde van verwijderd. Ik wilde ze horen schreeuwen.’
‘Ik weet het,’ zei Emily. ‘Maar als je dat wel had gedaan… dan zou je hier niet deze stoel duwen. Dan zou ik alleen zijn. En dan hadden ze gewonnen, want dan hadden ze van jou een moordenaar gemaakt.’
Margaret boog zich voorover en kuste Emily op haar voorhoofd, precies boven het litteken.
‘Ik heb jou gekozen,’ fluisterde Margaret. ‘Ik heb ervoor gekozen om jouw moeder te zijn in plaats van hun beul. Altijd jij.’
Emily glimlachte. Het was een oprechte glimlach, een glimlach die haar ogen bereikte.
“We hebben ze verslagen, mam. Wij zijn er nog steeds. En zij zijn weg.”
Margaret keek omhoog naar de zon. Het was helder en warm.
Ryan en Linda zaten in betonnen dozen, beroofd van hun geld, hun arrogantie en hun vrijheid. Daar zouden ze wegrotten, oud worden en in de vergetelheid raken.
En Margaret? Zij stond in een tuin met haar dochter.
Ze haalde diep adem. De lucht rook naar seringen, niet naar benzine.
‘Klaar om naar huis te gaan?’ vroeg Margaret.
‘Ja,’ zei Emily. ‘Laten we naar huis gaan.’
Margaret duwde de rolstoel vooruit, liet de schaduwen van het verleden achter zich en bewoog zich gestaag naar het licht.
