« Dan moeten ze het als volwassenen oplossen. Ze kunnen kleiner gaan wonen. Ze kunnen een nieuwe baan zoeken. Ze kunnen Brooke om hulp vragen. Jij bent niet hun vangnet. Je hebt ze 36.000 euro gegeven en ze hebben het verkwist. Als ze nu in financiële problemen zitten, is dat hun eigen verantwoordelijkheid. »
“Ik weet dat je gelijk hebt. Dat weet ik, maar—”
“Maar niets. Je staat op het punt een fantastische nieuwe baan te beginnen. Je bouwt een leven voor jezelf op. Laat je niet door hen naar beneden halen.”
Ik haalde diep adem. « Je hebt gelijk. Helemaal gelijk. »
Nadat ik met Vanessa had opgehangen, beantwoordde ik de e-mail van mijn moeder.
Mam, het spijt me te horen over papa’s baan, maar ik kan je financieel niet helpen. Ik heb je in de loop der jaren zesendertigduizend euro gegeven en je hebt ervoor gekozen om het uit te geven aan dingen die geen noodgevallen waren. Ik heb nu mijn eigen leven om me zorgen over te maken. Ik raad je aan om met Brooke te praten over financiële hulp, aangezien zij degene is die je altijd op de eerste plaats hebt gezet. Heel veel sterkte. —Ashley.
Ik drukte op verzenden en zette mijn telefoon uit.
Drie dagen later belde Caroline. Ik had de baan gekregen. Ik barstte in tranen uit, daar in mijn woonkamer – tranen van geluk, tranen van opluchting, tranen om alles wat ik had doorgemaakt om dit moment te bereiken. Ik had het gehaald. Ik had het echt gedaan.
Ik belde Patricia als eerste om haar het nieuws te vertellen. Ze gilde zo hard dat ik de telefoon van mijn oor moest halen. « Ik ben zo trots op je, » zei ze. « Dit is nog maar het begin, Ashley. Je gaat geweldige dingen doen. »
Toen belde ik Vanessa, die erop stond dat we uit eten gingen om het goed te vieren. We gingen naar een leuk restaurant – niet te chique, maar wel leuker dan waar ik de afgelopen jaren ook was geweest. Ik bestelde het duurste gerecht van de menukaart en voelde me daar helemaal niet schuldig over.
« Op een nieuw begin, » zei Vanessa, terwijl ze haar glas hief.
‘Op naar een nieuw begin,’ herhaalde ik.
Mijn startdatum in het ziekenhuis was over drie weken. Ik had mijn ontslag ingediend bij het farmaceutische bedrijf en mijn baas had er begrip voor, hij feliciteerde me zelfs. De cursus medische facturering liep ten einde en ik had hem met de hoogste cijfers afgerond. Alles viel eindelijk op zijn plek.
Toen kwam Brooke bij mijn appartement aan.
Ik kwam net van de supermarkt toen ik haar op de trappen voor mijn gebouw zag zitten. Ze zag er anders uit – magerder, vermoeid. Haar gebruikelijke verzorgde uitstraling was verdwenen, vervangen door iets ingetogener.
‘Wat doe je hier?’ vroeg ik – niet onvriendelijk, maar ook niet hartelijk.
“Ik moest je zien. Om persoonlijk mijn excuses aan te bieden.”
“Brooke, ik heb je toch gezegd dat ik ruimte nodig heb.”
“Ik weet het, maar alstublieft… geef me even vijf minuten. Dat is alles wat ik vraag.”
Ik aarzelde even en deed toen de deur open. « Vijf minuten. »
We gingen naar mijn appartement en ik zette de boodschappen op het aanrecht. Brooke stond ongemakkelijk in mijn woonkamer en keek rond alsof ze er nog nooit eerder was geweest. Dat was ook zo. Ik had haar nooit uitgenodigd.
‘Ashley, ik wist het niet,’ begon ze. ‘Ik zweer dat ik niet wist dat ze jouw geld gebruikten. Toen ik erachter kwam, heb ik ze ermee geconfronteerd. We hebben een enorme ruzie gehad, en… en ze zeiden dat je overdreef, dat je ze het geld vrijwillig had gegeven en dat je het nu tegen ze probeerde te gebruiken. Maar ik weet dat dat niet waar is. Ik heb hun bankafschriften bekeken. Ik heb alles gezien.’
Ik sloeg mijn armen over elkaar. « Dus wat wil je? Absolutie? »
‘Nee. Ik wil dat je weet dat het me spijt. Het spijt me dat ik onoplettend was, dat ik alles als vanzelfsprekend beschouwde, dat ik niet doorhad hoe slecht ze je behandelden. Je bent mijn zus, en ik had het moeten merken.’
Haar stem brak bij het laatste woord en er vormden zich tranen in haar ogen.
“Brooke, je gedroeg je gewoon zoals je was opgevoed. Ik neem je dat niet kwalijk.”
“Maar ik had beter moeten handelen. Ik had beter moeten opletten. Ik had voor je moeten opkomen.”
Ik werd wat milder. « Ja, dat had je moeten doen. »
“Ik heb ze gezegd dat ik geen geld meer van ze aanneem totdat ze hun excuses aan jou aanbieden. En dat meende ik.”
Dat verbaasde me. « Echt waar? »
“Dat heb ik gedaan. En nu zijn ze ook nog eens woedend op me. Blijkbaar ben ik ondankbaar.”
Ondanks alles voelde ik toch een klein sprankje medeleven voor haar. « Welkom in mijn wereld. »
“Ik weet niet hoe je dit zo lang hebt volgehouden.”
“Ik had geen keus.”
Brooke veegde haar ogen af. ‘Ik ga bij hen weg. Ik heb mijn eigen appartement en ik ga weer studeren om mijn diploma te halen. Ik ben niet langer hun perfecte kleine prinses.’
‘Goed zo,’ zei ik, en dat meende ik.
‘Denk je dat we ooit echte zussen zouden kunnen zijn? Niet alleen door bloedverwantschap, maar er ook echt voor elkaar kunnen zijn?’
Ik dacht erover na. « Misschien ooit. Maar het zal tijd kosten, Brooke. Heel veel tijd. »
“Ik begrijp het. Ik wacht zo lang als nodig is.”
Nadat ze vertrokken was, ging ik op de bank zitten en dacht na over wat ze had gezegd. Ze deed haar best. Ze probeerde het echt. Het wiste het verleden niet uit, maar het was in ieder geval iets.
Mijn telefoon trilde met weer een e-mail van mijn moeder. Ik wilde hem bijna niet openen, maar iets hield me tegen.
Ashley, ik weet niet wat je tegen Brooke hebt gezegd, maar ze weigert ons te helpen. Je hebt haar tegen ons opgezet. Je scheurt dit gezin uit elkaar. Ik hoop dat je gelukkig bent. —Mama.
Ik verwijderde de e-mail zonder te antwoorden. Ik was blij – en dat was precies wat hen het meest bang maakte.
De volgende twee weken vlogen voorbij. Ik rondde de cursus medische facturering met de hoogste cijfers af, ontving mijn certificaat en bereidde me voor op mijn nieuwe baan in het ziekenhuis. Patricia gaf een klein feestje bij haar thuis en nodigde een paar klasgenoten uit. Het was simpel – alleen pizza en taart – maar het voelde oprechter dan welk familiefeestje ik ooit had meegemaakt.
« Toespraak! », riep iemand, en iedereen lachte.
Ik stond op, een beetje ongemakkelijk maar dankbaar. « Ik wil jullie gewoon bedanken. Zes maanden geleden zat ik in een heel donkere periode. Ik voelde me onzichtbaar en niet gewaardeerd. Maar deze cursus en jullie allemaal hebben me eraan herinnerd dat ik wel degelijk iets waard ben. Dus bedankt dat jullie er voor me zijn geweest. »
Iedereen applaudisseerde en Patricia trok me in een omarmende knuffel. « Je gaat het helemaal maken in dat ziekenhuis, » fluisterde ze.
De dag voordat ik aan mijn nieuwe baan begon, besloot ik iets te doen wat ik al een tijdje had uitgesteld. Ik ging al mijn sociale media door en ontvolgde mijn ouders. Ik heb ze niet geblokkeerd, maar ik wilde hun berichten niet meer zien. Ik was het zat dat hun leven invloed had op het mijne.
Terwijl ik aan het scrollen was, viel me iets vreemds op. Mijn moeder had twee dagen eerder een statusupdate geplaatst: Soms stellen je kinderen je teleur op manieren die je nooit had kunnen bedenken. We hebben Ashley opgevoed om beter te zijn dan dit, maar ze heeft egoïsme boven familie verkozen. Ik bid dat ze tot inkeer komt.
Het bericht leverde tientallen reacties op, vooral van familieleden en vrienden die ik nauwelijks kende. De meesten steunden mijn moeder en zeiden dingen als « Blijf sterk » en « Familie is alles ». Maar een paar reacties vielen op. Mijn tante Linda, de zus van mijn vader, had gereageerd: Misschien is het tijd om naar je eigen gedrag te kijken in plaats van Ashley de schuld te geven. Ik heb je dat meisje jarenlang als vuil zien behandelen. Ze verdient beter. En mijn neef Jake had geschreven: Ashley heeft jullie jarenlang financieel ondersteund en jullie hebben haar nooit bedankt. Misschien is ze het zat om als vanzelfsprekend te worden beschouwd.
