Nadat ik bevallen was van onze tweeling, gooide mijn man de scheidingspapieren op mijn ziekenhuisbed. « Teken ze. Je bent nu te slordig – je brengt een CEO zoals ik in verlegenheid. » Met zijn arm om zijn secretaresse heen, sneerde hij: « Zij is degene die het waard is om naast me te staan. » Ik tekende zonder aarzeling. De volgende ochtend werd zijn toegangspas gedeactiveerd. Ik stapte het kantoor van de voorzitter uit en vertelde hem eindelijk de waarheid.

Mark lachte. « Probeer me niet te bedreigen, Anna. Je hebt geen macht. Teken het. Ik wil mijn toekomstige miljoenen niet delen met een sloddervrouw. »

‘Prima,’ zei ik.

Ik heb niet gehuild. Ik heb niet gesmeekt. Ik opende de map bij de pagina met de handtekeningen. Ik las de clausule die hij had gemarkeerd: De partijen komen overeen tot een volledige scheiding van de bezittingen op basis van de juridische eigendomsrechten. Elke partij behoudt het volledige eigendom van de bezittingen die op haar naam staan ​​geregistreerd.

Hij dacht dat deze clausule zijn vermogen beschermde. Wat een idioot.

Ik heb mijn naam ondertekend. Anna Vance. De inkt was donker en watervast.

Ik sloot de map. Ik hield één exemplaar en gooide het andere naar hem terug. Het gleed over de ziekenhuislakens en viel op de grond, vlakbij zijn gepoetste schoenen.

‘Gefeliciteerd, Mark,’ zei ik, terwijl ik achterover leunde tegen de kussens. ‘Je bent een vrij man. Je hebt je vrijheid. En je hebt Chloe.’

Mark pakte de papieren op en controleerde de handtekening met een grijns van hebzucht. « Eindelijk. Dit had ik jaren geleden al moeten doen. »

‘Ga weg,’ zei ik, terwijl ik mijn ogen sloot. ‘Neem je meesteres mee en ga mijn kamer uit. De baby’s moeten slapen.’

‘Graag,’ sneerde Mark. ‘Geniet maar van de luiers, Anna. Ik ga van mijn leven genieten.’

Hij greep Chloe’s hand en samen liepen ze zelfverzekerd de kamer uit, mij in de stilte achterlatend.

Ik wachtte tot hun voetstappen in de gang wegstierven. Toen opende ik mijn ogen. Ik greep naar de telefoon naast mijn bed. Ik belde geen advocaat. Ik belde de beveiligingsdienst .

‘Dit is Anna Vance,’ zei ik in de telefoon. ‘Code Zwart. Activeer het protocol voor de overgang van leiderschap. Met onmiddellijke ingang.’

Hoofdstuk 3: De ochtend van de ‘vrijgezel’

De volgende ochtend kwam de zon op boven San Francisco en weerkaatste op de glazen torens van het financiële district.

Mark werd wakker in de logeerkamer van het penthouse – hij wilde al maanden niet meer in hetzelfde bed slapen als ik. Hij voelde zich fantastisch. Hij rekte zich uit en voelde de lichtheid van een man die net een zware last van zich af had geworpen.

Hij douchte en scheerde zich zorgvuldig. Hij koos zijn duurste pak uit, een donkerblauw Brioni. Vandaag zou een fantastische dag worden. Hij was van plan het kantoor binnen te lopen, zijn scheiding aan te kondigen en vervolgens Chloe als zijn officiële partner voor te stellen. Hij was de koning van Vance Global, en zijn heerschappij was nog maar net begonnen.

Hij reed in zijn door het bedrijf geleasede Aston Martin naar het hoofdkantoor. Hij zette de muziek keihard aan en scheurde over de snelweg. Hij stelde zich de jaloerse blikken van zijn collega’s voor wanneer ze beseften dat hij vrijgezel en machtig was.

Hij reed de ondergrondse directiegarage in. Hij parkeerde op zijn gereserveerde plek, pal naast de lift.

Er zat een kegel in.

Mark fronste zijn wenkbrauwen. Hij toeterde. De parkeerwachter, een oude man genaamd Jerry die hem gewoonlijk altijd toewuifde, was nergens te bekennen.

‘Incompetente idioten,’ mompelde Mark. Hij parkeerde op een bezoekersparkeerplaats drie rijen verderop. ‘Ik ontsla Jerry later wel.’

Hij pakte zijn aktentas en liep naar de privé-lift voor directieleden. Deze lift ging rechtstreeks naar de 50e verdieping, de directiekamer. Daarvoor was een speciale zwarte toegangskaart nodig.

Mark liep naar de scanner. Hij tikte met zijn kaart.

PIEP-PIEP-PIEP.

Een felrood licht flitste op het paneel. TOEGANG GEWEIGERD.

Mark knipperde met zijn ogen. Hij veegde de kaart af aan zijn mouw en tikte er opnieuw op.

PIEP-PIEP-PIEP. TOEGANG GEWEIGERD. KAART ONGELDIG.

‘Wat is dit nou?’ gromde Mark. ‘Systeemstoring.’

Hij zuchtte diep en liep naar de liften in de centrale hal. Hij zou met de gewone medewerkers mee moeten. Vernederend, maar zodra hij boven was, zou hij de IT-afdeling flink de les lezen.

Hij liep de imposante lobby van Vance Global binnen. Het was een kathedraal van glas en staal, waar honderden medewerkers zich ophielden.

Mark liep vastberaden naar de tourniquets. Hij tikte zijn kaart opnieuw tegen de scanner.

PIEP-PIEP-PIEP.

Het draaihek bleef vergrendeld.

Achter hem vormde zich een rij medewerkers. « Pardon meneer, kunt u even opzij gaan? » vroeg iemand.

« Weet je wel wie ik ben?! » schreeuwde Mark, terwijl hij zich omdraaide. « Ik ben de CEO! Deze machine is kapot! »

‘Meneer, wilt u alstublieft opzij stappen?’, bulderde een diepe stem.

Mark draaide zich om. Er stonden drie grote bewakers. Het waren niet de gebruikelijke vriendelijke bewakers in de lobby. Deze mannen droegen tactische vesten.

‘Mijn kaart werkt niet,’ snauwde Mark tegen de hoofdbewaker. ‘Laat me erdoor. Ik heb over twintig minuten een bestuursvergadering.’

‘Meneer Miller,’ zei de bewaker met een uitdrukkingloos gezicht. ‘Uw pas werkt niet omdat deze is gedeactiveerd. U heeft geen toegang tot de beveiligde zones.’

‘Gedeactiveerd?’ Mark lachte ongelovig, met een hoge stem. ‘Door wie? Ik heb de leiding over dit gebouw! Ik ben de CEO!’

‘Niet meer, meneer,’ zei de bewaker.

‘Wat zei je?’

« We hebben de opdracht gekregen u de toegang te ontzeggen, » zei de bewaker. « Verlaat alstublieft het pand. »

« Dit is waanzinnig! » schreeuwde Mark, waardoor het in de hele lobby stil werd. « Wie heeft dat bevel gegeven? Bel de voorzitter! Bel de raad van bestuur! Ik wil antwoorden! »

Hoofdstuk 4: De voorzitter van de raad van bestuur (DE WENDING)

Het geluid van een klokkenspel doorbrak de spanning.

De centrale liftschacht – de VIP-liften die Mark in de parkeergarage had proberen te gebruiken – schoof open.

Het werd doodstil in de lobby.

Twee bewakers stapten eerst naar buiten om een ​​pad vrij te maken. En toen stapte zij naar buiten.

Het was Anna .