Mijn laatste daad was er een van zelfbevestiging. Ik gebruikte mijn intellectuele eigendom – mijn boek – als mijn ultieme bezit. Ik verschuilde me niet eeuwig achter mijn pseudoniem. Toen de tijd rijp was, onthulde ik mezelf in een interview met Vanity Fair, gekleed in een prachtige rode jurk, en zag er totaal niet uit als een vogelverschrikker.
Ik keerde terug naar mijn literaire carrière, niet als een worstelende beginner, maar als een triomfantelijke bestsellerauteur. Ik gebruikte mijn nieuwe stem en platform om op te komen voor moeders en partners die vastzaten in emotioneel misbruikende huwelijken. Ik werd niet alleen geprezen als een slachtoffer dat overleefde, maar ook als een kunstenaar die terugvocht.
Ik had Marks vergeving niet nodig. Ik had zijn bevestiging niet nodig.
Mijn grootste bezit was niet mijn uiterlijk of het geld waarmee ik getrouwd was; het was de geest die hij had weggewuifd. De geest die zijn overlijdensbericht schreef terwijl hij nog leefde.
Ik keek naar mijn zoons, vredig slapend in hun kinderkamer, veilig en geliefd. Het rustige ritme van hun ademhaling was het geluid van mijn toekomst.
Hij wilde dat ik klein en stil was, bedacht ik me terwijl ik mijn laptop dichtklapte bij de laatste versie van mijn vervolg. Hij wilde dat ik een voetnoot zou zijn in zijn grote, denkbeeldige succesverhaal.
Maar ik koos ervoor om het hele boek te schrijven. En ik gaf hem de enige rol die hij ooit had moeten spelen: de slechterik die alles verloor.
