Nadat ik bevallen was van onze drieling, duwde mijn man me de scheidingspapieren toe. Hij noemde me een ‘vogelverschrikker’, beschuldigde me ervan zijn imago als CEO te hebben verpest en begon te pronken met zijn affaire met zijn secretaresse. Hij vond me te uitgeput en naïef om terug te vechten. Hij had geen idee dat ik binnen enkele weken een meesterwerk zou creëren – een meesterwerk dat hen publiekelijk zou ontmaskeren en hun perfecte leventje voorgoed zou verwoesten.

« De markt maakt zich niet druk om de bron, Mark, » antwoordde de vicevoorzitter. « Het gaat om de geur. En jij stinkt. »

Mark werd zijn titel, zijn toegang en zijn gezag ontnomen. Hij werd niet ontslagen wegens verduistering – dat onderzoek zou later komen – maar wegens reputatieschade. Chloe, zijn assistente en medeplichtige, werd onmiddellijk daarna ontslagen wegens « overtredingen van de verbroederingswet ».

Ondertussen kreeg ik een telefoontje van mijn advocaten. De raad van bestuur wilde eventuele rechtszaken die ik tegen het bedrijf had, schikken om mijn mond te houden.

Ik hoefde niet naar de vergadering te komen. Ik had al een vonnis uitgesproken.

Ik liep naar mijn bureau, vond een fris, schoon hardcover exemplaar van mijn roman en signeerde de titelpagina met mijn pseudoniem, AM Thorne .

Ik gaf mijn advocaat opdracht om het ondertekende exemplaar per koerier aan Mark te bezorgen, precies op het moment dat de beveiliging hem met zijn kartonnen doos uit het gebouw begeleidde.

De koude, laatste inscriptie luidde:

Markering,

Bedankt dat je de plot hebt bedacht voor de bestseller uit mijn carrière. Je had gelijk: ik was een vogelverschrikker. Maar de vogelverschrikker won. Kijk nu je publiek aan.

De gevolgen waren absoluut. Marks tegoeden werden bevroren tijdens de echtscheidingsprocedure en de financiële onregelmatigheden die ik nauwgezet in mijn ‘fictie’ had bijgehouden, leidden tot een echt onderzoek door de SEC. Hij verloor bijna alles: zijn reputatie, zijn baan, zijn maîtresse en zijn fortuin.

Ik won de echtscheidingszaak met gemak. De rechtbank, die het boek had gelezen (dat mijn advocaat slim als ‘karakterstudie’ als bewijsmateriaal had gebruikt), kende mij de volledige voogdij over mijn drie zonen toe en een aanzienlijke schikking, gebaseerd op Marks resterende, onbedorven bezittingen, plus de helft van de gemeenschappelijke goederen.

Ik had mijn man verloren, maar ik had mijn leven teruggekregen.