Na twee jaar gevangenschap kwam ik thuis en hoorde ik dat mijn tweelingbroer was overleden en dat zijn vrouw het bedrijf had overgenomen. « Hij is zes maanden geleden bij een ongeluk omgekomen, » zei ze emotieloos. Ze wist niet dat hij een wachtwoord voor me had onthouden. Dat wachtwoord gaf toegang tot een verborgen cloudopslag en een bestand dat hij vóór het ongeluk had geüpload. « Ze heeft met de remmen geknoeid, » waarschuwde hij.

“Ze wist niet dat tweelingen meer gemeen hebben dan alleen DNA; we delen geheimen die dieper begraven liggen dan welk graf ze ook zou kunnen graven.”

De Greyhound-bus rook naar diesel en wanhoop, een vertrouwde geur waarmee ik de afgelopen vijf jaar had moeten leven. Terwijl de ijzeren poorten van de staatsgevangenis vervaagden in de grijze horizon, trok ik de kraag van mijn goedkope, slecht passende pak recht. Het was de ‘exit-outfit’ die ze iedereen gaven – synthetisch, kriebelig en schreeuwend ex-gevangene-achtig .

Ik verwachtte een flits van zilver op me te zien wachten op het station. Mijn tweelingbroer, Julian, reed in een klassieke Porsche 911, een auto waar we al van droomden sinds we als kinderen een stapelbed deelden in een caravanpark. Maar de parkeerplaats was leeg, op een paar verroeste sedans na.

Ik liftte naar het landgoed van de familie Vance . Het landhuis torende als een mausoleum boven de heuvel uit, de witte stenen gevel koud afstekend tegen de bewolkte hemel. Dit was de erfenis die we hadden opgebouwd – of liever gezegd, de erfenis die Julian had opgebouwd terwijl ik de schuld kreeg van een jeugdige fout die zijn carrière in het bedrijfsleven dreigde te dwarsbomen. Ik was de schaduw zodat hij het licht kon zijn.

De ijzeren poorten gingen niet meer automatisch open. Ik drukte op de bel, mijn duim gleed over het versleten plastic.

‘Ja?’ De stem was helder, maar klonk gefilterd door ruis.

‘Het is Caleb,’ zei ik. ‘Ik ben thuis.’

Er viel een lange stilte, zwaar van onuitgesproken spanning. Toen klonk er een metalen klik .

Toen Vanessa eindelijk naar de veranda liep, gaf ze me geen knuffel. Ze stond daar als een marmeren beeld, gehuld in zwarte zijde die meer kostte dan het hele honorarium van mijn advocaat. Ze hield een glas Pinot Noir losjes in haar hand, haar ogen scanden me niet met een warme, familiale blik, maar met de afstandelijke beoordeling van een ongediertebestrijder die naar een kakkerlak kijkt.

‘Hij is er niet meer, Caleb,’ zei ze, haar stem vlak en zonder enige trilling.

De grond leek onder mijn voeten te kantelen. « Wat? »