De koperachtige smaak in mijn mond was het eerste wat ik merkte toen de wereld even stilstond. Het was een dikke, metaalachtige nasmaak die wedijverde met de scherpe stank van geactiveerde airbags en het gesis van stoom die ontsnapte uit wat ooit de motorkap van mijn Honda was . Mijn naam is Rebecca Martinez , en drie weken geleden werd mijn leven afgemeten aan het ritmische, kwellende geklop van een gebroken sleutelbeen en de scherpe, stekende pijn van drie gebroken ribben.
De ambulancebroeders waren efficiënt, hun stemmen klonken als een werveling van klinische urgentie terwijl de hydraulische schaar kreunend tegen het verwrongen wrak van mijn auto drukte. Een bestelwagen had blijkbaar besloten dat een rood licht slechts een suggestie was en was met 100 kilometer per uur tegen me aan gereden. Terwijl ze me op de brancard vastmaakten, flikkerde mijn bewustzijn als een uitdovende kaars, maar één gedachte bleef fel branden: Emma .
Mijn zes weken oude dochter was thuis bij mijn 72-jarige buurvrouw, mevrouw Chin , die alleen had ingestemd met een oppastijd van twintig minuten terwijl ik even naar de supermarkt ging. Nu werd ik meegenomen naar County General , en die twintig minuten leken al snel uren te duren.
Met trillende vingers en een zicht dat vertroebeld werd door een scharlakenrode sluier van bloed uit een hoofdwond, greep ik in de ambulance naar mijn telefoon. Ik belde mijn man, Marcus , nog niet; hij zat in een vliegtuig vanuit Dallas en zou pas over uren landen. Ik belde mijn moeder, Patricia .
‘Rebecca, ik ben in de spa,’ antwoordde ze na drie keer overgaan, haar stem al doorspekt met de bekende zucht van een vrouw die gebukt gaat onder het bestaan van haar dochter.
‘Mam,’ hijgde ik, terwijl het zuurstofmasker bij elke moeizame ademhaling besloeg. ‘Ik heb een ongeluk gehad. Een ernstig ongeluk. Ik zit in de ambulance. Emma is bij mevrouw Chin… alsjeblieft, je moet haar ophalen.’
Er viel een stilte, die alleen werd onderbroken door het verre, etherische geluid van spa-muziek. « Een ongeluk? Weet je zeker dat je niet overdrijft? Je hebt altijd al een aanleg voor drama gehad, Rebecca. Weet je nog die ‘blindedarmontsteking’ die uiteindelijk gewoon indigestie bleek te zijn? »
“Mam, mijn auto is een hoop schroot! Ik heb een hoofdwond! Ze maken zich zorgen om een hersenbloeding!”
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
