Na het overlijden van mijn man bracht een pijnlijk familiegesprek een onverwachte troost aan het licht.

Tijdens het opruimen van zijn kamer zag ik een reistas onder het bed staan, netjes gelabeld met mijn naam. Nieuwsgierig en verward opende ik hem. Erin zat een spaarboekje, vol met aantekeningen van kleine maar gestage stortingen die hij in de loop der jaren had gedaan. Daaronder lag een opgevouwen verjaardagskaart, geschreven in Leo’s zorgvuldige handschrift. In het briefje legde hij uit dat hij in stilte had gespaard om voor me te zorgen nadat zijn vader er niet meer was. Zijn grapje van de avond ervoor, schreef hij, was zijn onhandige manier geweest om zijn plan te verbergen tot hij voelde dat het juiste moment daar was. Terwijl ik las, vertroebelden de tranen de woorden. Ik besefte hoeveel verdriet en angst mijn perspectief hadden vertroebeld – en hoe diep hij had nagedacht over mijn toekomst.