Na een noodlottig ongeluk adopteerde ik een 3-jarig meisje. Dertien jaar later werd ik gedwongen te kiezen tussen haar en de vrouw met wie ik wilde trouwen.

Durf opnieuw te geloven in een leven samen.

Ik had eigenlijk nooit iemand anders in onze bubbel toegelaten. Tot ik Camille ontmoette. Ze leek ons ​​evenwicht te begrijpen en er soepel in te integreren. Beetje bij beetje durfde ik een bredere toekomst voor me te zien, zonder te verliezen wat ik had opgebouwd.
Ik kocht zelfs, discreet, een ring als symbool van hernieuwde hoop en een keuze vanuit mijn hart.