Ik heb een klein beurzenfonds opgericht voor mensen die het slachtoffer zijn geworden van onterechte veroordelingen en juridisch onrecht. Niet groots. Niet opvallend. Gewoon echte hulp voor mensen van wie het leven in stilte is afgenomen, net zoals dat bij mij is gebeurd.
Omdat ik iets op de meest harde manier heb geleerd:
Sommige mensen nemen niet alleen je geld af. Ze nemen ook je tijd af. Je relaties. Je vertrouwen.
En de enige manier om echt te winnen is niet door toe te kijken hoe ze ten val komen – hoewel het zien van gerechtigheid wel een mooie beloning was.
Het gaat erom op te klimmen zonder net als zij te worden.
Soms word ik nog steeds boos als ik denk aan Linda’s gezicht toen ze die eerste dag de deur dichtdeed. Soms voel ik nog steeds de pijn van al die nachten dat mijn vader er niet was.
Maar als ik de eik bezoek, voel ik me geen slachtoffer.
Ik voel me als een zoon die eindelijk hoort wat zijn vader niet hardop durfde te zeggen, totdat het bijna te laat was:
“Ik ben je niet vergeten.”
En nu ligt de waarheid niet meer begraven op een begraafplaats.
Het leeft – elke keer dat ik vrij wakker word, elke keer dat ik zonder schaamte mijn naam zet, elke keer dat ik met mijn eigen handen iets stevigs bouw.
Dat is een nalatenschap die niemand kan stelen.
