‘Goed,’ zei ik. ‘Ingewikkeld, maar goed.’
‘Wil je gezelschap?’ vroeg Arthur. ‘Ik kan wijn meenemen.’
‘Dat zou ik geweldig vinden,’ antwoordde ik.
Ik hing glimlachend op.
Het leven was niet meer zoals het was.
Het was beter – echter, meer van mij.
De deurbel ging. Arthur stond daar met een glas wijn en die glimlach die de hoekjes van zijn ogen deed rimpelen.
‘Klaar om te proosten?’ vroeg hij.
‘Waarop?’ vroeg ik.
“Op een nieuw begin,” zei Arthur. “Op een tweede kans. Op ons.”
We klinkten met onze glazen, en op dat moment – in mijn nieuwe huis, met mijn nieuwe leven, omringd door mensen die op ingewikkelde maar oprechte manieren van me hielden – voelde ik iets wat ik al heel lang niet meer had gevoeld.
Vrede.
Niet de gemoedsrust die comfort biedt.
De rust die voortkomt uit het weten wie je bent.
Het besef dat je kunt overleven.
De wetenschap dat ware liefde zelfs de ergste pijn kan overleven – als er waarheid achter schuilt.
Zeventig jaar oud.
Een heel leven.
En ik begon pas net te begrijpen wat het betekende om echt te leven.
