Niet omdat ze ze nodig had, maar omdat ze niet wilde dat ze de ongerepte marmer zouden bevlekken.

Ze plaatste ze voorzichtig op de rand van de vuilnisbak en zei kalm:

“Je moet ze houden. Dat geld... je gaat het nodig hebben.”

Alejandro bevroor voor een seconde.

Er was geen wrok in haar toon.

Ook was er geen pleitaanwerk.

Die kalmte... heeft hem meer onrustig gemaakt dan welk verwijt dan ook.

‘Gedraag je je nog steeds zo zelfbelangrijk?’ Alejandro gromde, zich wendend tot Camila. “Zie je? Arm, maar vol trots.’

Camila liet een spottende lach los en klampte zich strakker vast aan Alejandro’s arm, terwijl hij Mariana met minachting op en neer keek.

Op dat moment kwam een groep mannen in zwarte pakken de lobby binnen.
Aan de voorkant was een grijsharige man met een commandante aanwezigheid en een respectabele blik, gevolgd door leidinggevenden en een persteam.

De winkelcentrummanager boog zich diep:

“Mevrouw. Mariana, alles is klaar. De presentatie begint over drie minuten.”

De hele lobby viel stil.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !