Maanden verstreken, niet zonder problemen, maar wel eerlijk. Het project ging van start, het appartement vulde zich met gelach en rommel, en Helen vond hernieuwde zingeving in de chaos van het gezin. Op een avond, terwijl ze de kinderen door de woonkamer zag kruipen, sprak Matthew de woorden uit die hij al die tijd had ingehouden. « Ik wil dit echt doen, » zei hij. « Ik wil hun vader zijn, als jullie me dat toestaan. »
Paige huilde, niet van angst, maar van opluchting. « Ja, » antwoordde ze. « We kiezen opnieuw voor elkaar. »
Een jaar later zag het park er anders uit. Waar ooit een bankje een symbool van wanhoop was geweest, stond nu een gemeenschapscentrum, bruisend van stemmen en mogelijkheden. Paige keek naar de spelende kinderen terwijl Matthew met vrijwilligers sprak, en Helen lachte harder dan wie ook. Het verleden was niet verdwenen, maar het bepaalde hen niet langer. Ze hadden iets nieuws opgebouwd, niet vanuit perfectie, maar vanuit volharding, en dat, begreep Matthew eindelijk, maakte het sterk.
