Matthew opende zijn mond, maar sloot hem meteen weer, want in feite wilde hij geen ruzie maken. ‘Je kunt blijven,’ zei hij zachtjes. ‘Tot je iets stabiels hebt gevonden.’
Paiges trots flakkerde even op, maar verdween al snel onder de last van de uitputting. « Voor de kinderen, » zei ze uiteindelijk. « Alleen voor hen. »
Het appartement in Cherry Creek was stil en smetteloos, ongebruikt ondanks het comfort. Paige stapte naar binnen alsof ze bang was om voetsporen achter te laten. Terwijl Matthew boodschappen ging doen, nam Helen de leiding met praktische efficiëntie: ze gaf de baby’s de fles, verwarmde water en stond erop dat Paige iets echts at. Toen Matthew uren later terugkwam, was de ruimte veranderd in een levendige plek, gevuld met zachte geluiden en een gevoel van doelgerichtheid.
Later die avond, toen de baby’s eindelijk sliepen, vertelde Paige haar verhaal. Ze sprak over een idee dat ze al jaren koesterde: een digitaal platform dat alleenstaande ouders in contact brengt met gedeelde middelen en echte steun. Ze vertelde ook over een investeerder die een partnerschap beloofde, maar haar bedroog. Ze sprak over schoonmaakklussen, slapeloze nachten en het moment waarop een wanhopige vrouw drie pasgeboren baby’s in haar armen legde en om genade smeekte.
Matthew luisterde onafgebroken. Toen ze klaar was, vroeg hij: ‘Heb je de projectbestanden nog?’
Haar ogen gingen voorzichtig omhoog. « Ja. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
