‘Matthew,’ zei ze, haar stem breekbaar maar beheerst. ‘Dit had ik niet verwacht.’
Hij wist het ook niet. Hij wist even niet wat hij moest zeggen, totdat Helen naar voren stapte en haar blik vol ongeloof en bezorgdheid van Paige naar de baby’s richtte. « Kindje, » zei ze zachtjes, « gaat het wel goed met je? »
Paige aarzelde even, tilde toen een van de baby’s uit de kinderwagen en hield hem dicht tegen zich aan. ‘Ze zijn geadopteerd,’ legde ze uit, haar stem vastberaden ondanks de trillingen eronder. ‘Hun moeder kon niet voor ze zorgen. Ik kon ze niet achterlaten.’
Helens blik verzachtte en Matthew voelde iets in zijn borstkas bezwijken. Vragen spookten door zijn hoofd, maar wat eruit kwam was simpel. « Waar verblijf je? »
Paige keek naar beneden. « Nergens permanent. Ik wacht op een plekje in een opvangcentrum. »
Dat was genoeg. Helen richtte zich op met de autoriteit van een vrouw die alleen een zoon had opgevoed en veel ergere dingen had meegemaakt dan alleen ongemak. ‘Je blijft niet met drie baby’s op een bankje zitten,’ verklaarde ze. ‘Matthew heeft een leegstaand appartement en hij zal niet met me in discussie gaan.’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
