Toen de chaos bedaarde, bleven alleen Sebastián en zijn ouders achter in de modderige straat, omringd door hun doorweekte spullen. Zijn moeder staarde hem aan, onzeker of ze hem moest bedanken of vrezen. De lippen van zijn vader trilden, sprakeloos.
Sebastián fluisterde uiteindelijk: « Vergeef me. Dat ik er niet ben. Dat ik dacht dat geld mij zou kunnen vervangen. Ik heb je teleurgesteld. »
Zijn moeder rende naar hem toe en hij hield haar stevig vast: de machtige man die ooit over wolkenkrabbers heerste, maar nu als gebroken zoon zich in de regen aan zijn moeder vastklampt.
Toen keek hij rond in de oude buurt: de vervallen huizen, de mensen die zwijgend vanuit hun ramen toekeken. Er veranderde iets in hem.
« Morgen, » zei hij, « begint de sloop. Maar niet alleen van dit huis. »
Zijn ouders keken hem verward aan.
« Ik koop deze hele straat, » vervolgde hij met vaste stem. « Ik ga nieuwe huizen bouwen voor elk gepensioneerd stel hier. Warme, veilige, waardige huizen. Er komt een kliniek, een gemeenschappelijke eetzaal… en die heet de Manuel en Carmen Stichting. »
Hij glimlachte flauwtjes. « En ik stuur niemand om toezicht te houden. Ik blijf. Ik run mijn bedrijf vanuit hier, vanuit huis. »
Het nieuwe begin
Maanden later leefde het ooit vergeten dorp weer op. Waar modder en verval waren geweest, verrezen nieuwe huizen – duurzaam, licht en vol leven. De bouwvakkers lachten tijdens de bouw, en elke ochtend serveerden Manuel en Carmen hen koffie, trotse gastheren van de nieuwe erfenis van hun zoon.
Sebastián, nu in spijkerbroek en werkschoenen, leidde het project zelf. Zijn bedrijf had zijn activiteiten naar het zuiden verplaatst en bracht banen en hoop naar een plek die de tijd was vergeten.
Javier werd berecht en Sebastián vond iets wat geen enkele rijkdom hem ooit had kunnen schenken: vrede.
Hij had eindelijk geleerd dat je met geld huizen kunt kopen, maar dat alleen liefde en aanwezigheid een echt thuis kunnen bouwen.
