Miljonair keert zonder waarschuwing terug en vindt zijn ouders in de regen staan - wat hij daarna deed, maakte iedereen sprakeloos
Ze draaiden zich om – en de uitdrukking op hun gezicht was geen opluchting. Het was schaamte. Zijn moeder bedekte haar gezicht met haar handen. Zijn vader rechtte zijn rug en probeerde het laatste restje waardigheid te bewaren.
« Sebastián, » zei zijn vader zachtjes. « Je hoort hier niet te zijn, zoon. Het is geen goed moment. »
« Niet zo’n goed moment? » Sebastiáns stem klonk trillend van woede. « Wat is hier aan de hand? » Hij draaide zich om naar de mannen bij de deur. « Wie zijn jullie? Wat doen jullie met het huis van mijn ouders? »
Een man pakte onbewogen een document op. « Wij zijn van de bank, meneer. Het pand is in beslag genomen vanwege een onbetaalde hypotheek. Vandaag is de dag van de uitzetting. »
« Hypotheek? » Sebastiáns stem haperde. « Dit huis is veertig jaar geleden afbetaald! » Hij draaide zich wanhopig naar zijn vader om. « Papá, hoe zit het met het geld dat ik heb gestuurd? De halve miljoen? Het nieuwe huis? Waar is Javier? »
Toen Carmen zijn nichtje ter sprake bracht, begon ze harder te huilen. Manuel boog zijn hoofd. « Er is geen nieuw huis, Sebastián. En geen geld. Javier… hij zei dat we wat papieren moesten tekenen, zei dat het om vergunningen ging. Maar de bouw is nooit begonnen. Toen kwamen er brieven van de bank. Hij zei dat het een vergissing was… dat hij het zou oplossen. We wilden je niet lastigvallen, jongen. Je had het zo druk… »
De confrontatie
Sebastián voelde zijn borst samentrekken. Zijn neef – zijn eigen bloed – had het geld dat bedoeld was om voor zijn ouders te zorgen, meegenomen en gebruikt om hun enige huis te verhypothekeren. Zijn arrogantie, zijn afwezigheid, had dit mogelijk gemaakt.
Op datzelfde moment, alsof het lot hem wilde uitlachen, stopte er een oude auto achter de Mercedes. Javier stapte uit, zelfvoldaan glimlachend – totdat hij zag wie er in de regen stond.
De kleur trok uit zijn gezicht. Hij probeerde zich terug te trekken, maar Sebastián was sneller. Hij naderde met een angstaanjagende kalmte.
« Je gaat de gevangenis in, Javier, » zei hij zachtjes, zijn stem ijskoud. « Maar dat zal niet genoeg zijn. Ik zal ervoor zorgen dat je elke dag van je leven moet boeten voor wat je vandaag hebt gedaan. »
Hij draaide zich naar de bankmedewerkers. « Hoe hoog is de schuld? »
Ze vertelden hem het bedrag. Voor Sebastián betekende het niets. Voor zijn ouders betekende het alles. Zonder aarzelen pakte hij zijn telefoon. « Maak het volledige bedrag over naar deze rekening, » zei hij tegen zijn bankier. « En vertel de filiaalmanager dat ik zojuist deze schuld heb gekocht. De uitzetting stopt nu. »
Hij hing op en keek de mannen aan. « Laat je gereedschap achter. Dit terrein is niet langer van jou, het is van mij. »
De arbeiders, geïntimideerd door de doorweekte man die autoriteit uitstraalde, deinsden achteruit. Javier probeerde weg te glippen, maar Sebastián greep hem bij de arm. « Je gaat nergens heen totdat de politie arriveert. » Weer een telefoontje – dit keer naar zijn advocaat.
Het begon harder te regenen en vermengde zich met de tranen die hij niet wilde verbergen.
De verlossing
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
