Terug naar het feest
Op een gegeven moment keek Linda op haar telefoon. Een seconde later trilde die van mij ook.
Waar ben je? Mama zoekt je.
Even later kwam er nog een bericht:
De taart is heerlijk. Kom terug.
Jason keek naar het scherm.
« Hij wil dat we binnen zijn, zodat alles er normaal uitziet. »
Ik antwoordde: We moesten even iets in de auto controleren. We zijn zo terug.
Even later reed er een auto de parkeerplaats op. Een ambulancebroeder in burgerkleding luisterde naar de opname en zei dat we terug naar binnen moesten gaan en ons normaal moesten gedragen.
Terug naar binnen gaan was moeilijker dan naar buiten gaan.
De automatische deuren gingen open en de warme sfeer van de receptie omhulde ons – de geur van taart, koffie, parfum en catering.
Linda was de eerste die aankwam.
« Daar ben je dan, » zei ze, terwijl ze haar hand op mijn elleboog legde. « Mam begon zich zorgen te maken. »
« Autopech, » antwoordde Jason kalm.
Haar glimlach bleef, maar er was spanning te lezen in haar mondhoeken.
Van de andere kant van de kamer zwaaide mama naar ons. Ze zag er volkomen normaal uit – oplettende ogen, rechte houding, een bezorgd gezicht.
En daarom klonken Linda’s volgende woorden zo koud.
« Paul en ik dachten dat we wel even weg konden. » Moeder is vandaag thuis. « We besparen je de moeite. »
Ik glimlachte.
« Dat is heel aardig, maar Jason en ik waren van plan om na het feest nog even met haar af te spreken. »
Linda aarzelde.
« We moeten ook nog wat verzekeringsdocumenten met haar doornemen. »
« Vandaag? »
« Ze hebben afspraken. »
« Morgen bestaat ook nog, » antwoordde ik kalm.
Toen keek mijn moeder Linda aan en stelde een vraag die alles stillegde.
« Linda, wat heb ik vanmorgen precies getekend? »
Op dat moment gingen de lichten in de kamer uit.
De kamer werd verlicht door rood noodlicht.
En toen besefte ik dat de taart, de ballonnen en alles… Feesten was nooit het eigenlijke doel van de avond.
