Mijn zoon bleef maar sneeuwpoppen bouwen, en mijn buurman bleef er maar met zijn auto overheen rijden – dus mijn kind heeft die volwassen man een lesje geleerd dat hij nooit zal vergeten.
Onze voortuin werd zijn werkplaats.
Elke dag op dezelfde hoek, vlakbij de oprit, maar duidelijk aan onze kant. Hij rolde de sneeuw tot hobbelige bollen. Takjes als armen. Kiezelstenen als ogen en knopen. En die sjabby rode sjaal waarvan hij volhield dat die ze « officieel » maakte.
Advertentie
Wat ik minder leuk vond, waren de bandensporen.
Hij noemde ze allemaal bij naam.
« Dit is Jasper. Hij houdt van sciencefictionfilms. Dit is Kapitein Frost. Hij beschermt de anderen. »
Hij deed een stap achteruit, zette zijn handen in zijn zij en zei: « Ja. Dat is een goede kerel. »
Ik vond het heerlijk om hem door het keukenraam te zien. Acht jaar oud, daar buiten te praten met zijn kleine sneeuwpoppetjes alsof het collega’s waren.
Wat ik minder leuk vond, waren de bandensporen.
Advertentie
Het type man dat zich beledigd voelt door de zonneschijn.
Onze buurman, meneer Streeter, woont al naast ons sinds voordat wij hier kwamen wonen. Eind vijftig, grijs haar, permanente frons. Het type man dat eruitziet alsof hij zich beledigd voelt door de zon.
Hij heeft de gewoonte om dwars over de hoek van ons gazon te rijden als hij zijn oprit oprijdt. Dat scheelt hem misschien twee seconden. Ik had die sporen al jaren opgemerkt.
Ik zei tegen mezelf dat ik het moest loslaten.
« Mam. Hij heeft het weer gedaan. »
Advertentie
Toen stierf de eerste sneeuwpop.
Nick kwam op een middag binnen, stiller dan gewoonlijk. Hij plofte neer op de deurmat en begon zijn handschoenen uit te trekken, terwijl er klonten sneeuw naar beneden vielen.
‘Mam,’ zei hij met een dunne stem. ‘Hij heeft het weer gedaan.’
Mijn maag draaide zich om. « Wat heb je ook alweer gedaan? »
« En toen deed hij het toch. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
