Toen draaide ze zich naar hen toe en hield twee designertassen omhoog. « Ik heb cadeautjes meegenomen, » kondigde ze opgewekt aan, terwijl ze twee dure jurken tevoorschijn haalde die waarschijnlijk meer kostten dan onze maandelijkse huur vroeger.
En toen – omdat ze het niet kon laten – liet ze een dikke stapel contant geld in haar andere hand zien.
Clara schrok van het geluid van de ritselende plastic zak. Emma niet.
Lauren boog zich voorover en verlaagde haar stem alsof ze een geheim met het universum deelde.
‘Ik ben teruggekomen voor mijn dochters,’ zei ze. ‘En ik ben hier om de zaken recht te zetten. Maar er is één voorwaarde.’
Mijn bloed bonkte in mijn oren.
Emma’s stem was kalm. « Welke aandoening? »
Laurens blik schoot naar mij, en vervolgens weer terug naar hen. ‘Je gaat toch naar die benefietshow, hè?’ vroeg ze. ‘Die waar je je ontwerpen presenteert?’
Clara knikte langzaam. « Ja. »
‘Perfect,’ zei Lauren, terwijl ze een keer in haar handen klapte. ‘Want je gaat me op het podium introduceren als de vrouw die je heeft opgevoed. De vrouw die vanaf het begin in je talent heeft geloofd.’
De kamer helde over.
Ik voelde me alsof ik een klap in mijn gezicht had gekregen.
Emma’s lippen gingen open. « Wat? »
Lauren hief het geld weer op alsof het bewijs was. « Ik kan jullie helpen, » zei ze. « Ik heb connecties. Mensen. Media. Als jullie twee een echte carrière willen – echt succes – hebben jullie een verhaal nodig. En het publiek is dol op een comebackverhaal. Een moeder die herenigd wordt met haar getalenteerde dochters. »
Clara’s stem trilde. ‘Maar jij hebt ons niet opgevoed.’
Lauren wuifde dat weg. « Details, » zei ze. « Mensen geven niet om details. Ze geven om de kop. »
Emma haalde diep adem. « Dus je bent teruggekomen… voor de krantenkoppen. »
Laurens glimlach verstijfde. ‘Ik ben teruggekomen omdat ik hier deel van uitmaak,’ snauwde ze. ‘Ik ben je moeder.’
Ik stapte naar voren, mijn handen trillend. ‘Nee,’ zei ik, met gedempte stem. ‘Jullie zijn teruggekomen omdat jullie hun werk hebben gezien. Omdat iemand jullie heeft verteld dat mijn dochters aandacht krijgen.’
Laurens ogen flitsten. « Ach, gedraag je niet als een held, Mark. Je hebt gedaan wat je moest doen. Maar ik heb ze het leven gegeven. »
Clara haalde diep adem en trok haar schouders op. ‘Papa heeft ons het leven gegeven,’ fluisterde ze, en de manier waarop ze het zei – zacht, zeker – voelde als een kaars die in het donker brandde.
Laurens blik viel opnieuw op de jurken, vol verlangen. ‘Als jullie dit doen,’ zei ze, terwijl ze de jurken naar hen toe schoof, ‘is dit geld van jullie. Ik zorg voor jullie. Jullie kunnen uit dit rothuis verhuizen. Jullie kunnen het leven krijgen dat jullie hadden moeten hebben.’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
