Ik hapte naar adem.
« Ik wil het, » zei ik kalm. « Ik wil het echt heel graag. En ik denk dat Lena het ook leuk zou vinden. »
Ze sneed de sandwich diagonaal doormidden, legde hem op een bord en gaf hem met een lieve glimlach aan mij.
« Laten we het dus goed doen, lieverd. Alles . »
Een baby in een wiegje | Bron: Midjourney
En terwijl we daar in het zachte gezoem van onze keuken stonden, met borden in de hand, besefte ik dat we niet gebroken waren. Misschien waren we gewoon een beetje verwrongen, maar we hielden elkaar nog steeds bij elkaar.
Maar het allerbelangrijkste: ik was niet getrouwd met een vrouw die geheimen had. Ik was getrouwd met een vrouw die onzichtbare mantels droeg. Hier, thuis, op kantoor en in Lena’s aanwezigheid.
En soms laten die capes littekens achter.
