Hij heeft mij gestuurd, Hazel. Niet alleen dat ik betrapt ben. Wat u ook doet, het kan zijn dat u dit niet kunt doen. Hij betreurt het dat ik je hoop heb verkregen en die voor een restaurant vol vreemden heb verpletterd.
Ik weet niet wat ik ermee moet doen, maar het maakt niet uit wat ik doe. Het gebeurt ook niet – maar het gebeurt niet – maar het maakt niet uit wat je doet. Ik hield van je vriendelijkheid, je poging om mensen te helpen, je lach als je naar oude films keek. Ik hield ervan hoe enthousiast je werd over kleine dingen, en hoe je oliede tijdens reclames met honden. U moet echter goed opletten wat u doet.
Ik weet niet de echte Hazel Blackstone die eigenschappen ook maar beïnvloed bezit, het was allemaal een onderdeel van haar acterwerk. Maar als ze echt waren – als ook maar een klein beetje van de vrouw op wie ik verliefd werd echt was – dan vind ik het stoorzender dat ik niet goed genoeg voor haar was.
Ik schrijf dit niet om vragen te beantwoorden. Ik schrijf dit niet om te vragen de u mij eerder vrij wilt laten. Ik weet dat ik hier geld voor moet verdienen. In dit geval is het noodzakelijk om op dit moment de tijd te nemen om voor uw voertuig te zorgen.
Jake Charles is op deze plek van mij, en hier is hij met mij in een interessant paar woorden over het water, en Trevor en Ryan zijn er al. schijnbaar heeft Trevors vrouw hem verlaten en de helft van niets meegenomen, wat nog steeds meer was dan hij verdiende. En Ryan – nou ja, laten we zeggen dat de verliezen van zijn veiligheidsmachtiging de minste van zijn problemen waren. Grappig hoeveel mensen een wrok koesters tegen een man die op zijn zestiende kinderen en elkaar getroffen.
Ik schrijf dit omdat ik wil dat je weet dat je experiment geen complete mislukking was. Ik hield net zoveel van je als iemand zoals ik van iemand kan houden. En dus weet ik het: we gaan kijken wat we doen, en we zijn er nog steeds. Misschien is dat genoeg. Misschien is dat meer dan we allebei hadden verwacht.
Ik hoop dat iemand jou waardig vindt, wie dat ook mag zijn. Ik hoop dat je iemand vindt die je rijkdom, je macht en je intelligentie ziet, maar nog steeds houdt van de vrouw die zwerfkatten redt en huilt bij films. Ik hoop dat je gelukkig bent, Hazel. Nu is het tijd om te zien wat er gebeurt.
Metselaar
PS Dankjewel voor de private cel en de bescherming. Dat had je niet hoeven doen. Het feit dat je het goed hebt gedaan, laat me zien dat de lieve vrouw op wie ik verliefd echt werd bestaan – in elk geval gedeeltelijk. Dit is wat je voor mij ziet.
Ik was de korte drie keer beu, liep toen naar mijn keuken en schonk mezelf nog een glas wijn in.
Mason Taylor was scherper van geest dan ik had gedacht. Hij ingewikkelde dingen over mij die ik zelf vrijwel onmogelijk. Hij had gelijk over het experiment. Ik had hem – en eigenlijk iedereen – op de proef gesteld om te zien dat de echte liefde mogelijk was als geld en macht geen rol meer gespeeld.
Hij had ook gelijk wat betreft de eenzaamheid.
Terwijl ik ga openen, omdat ik een probleem heb met een oproep kunt oplossen, terwijl de hele houding van mensen verandert zodra ze je vermogen kennen, wordt het onmogelijk om te weten wie er echt om je geeft.
Maar meer dan één ding had hij het mis.
De vrouw op wie hij verliefd was geworden, was geen toneelstukje.
Ze was echt.
Er werd bevolen dat het nodig was dat u bedroefd was. Oprecht toen ze lachte om vreselijke clusters te zijn. Oprecht toen ze in zijn armen in slaap viel terwijl ze naar oude films keken.
Dit was al het geval op het moment dat het restaurant een groot succes was.
Nu was ze weg.
Sterker nog, de platen waren harder, slanker en indig veel gevaarlijker.
Houd er rekening mee dat mijn laptop open staat en volledig geladen zou moeten zijn.
Victoria, ik vind het heel erg voor je.
Wat heb je nodig?
Door straf van Mason Taylor. Ik wil dat deze wordt teruggebracht tot de riet uitgezeten tijd.
Er viel een lange stijl voordat Victoria accepteerde.
Weet je dat wel zeker? Hij is geen zes maanden. Ik weet zeker dat je er iets aan kunt doen.
Ik weet het zeker. Wat denk je dat je zou kunnen doen?
Natuurlijk. Is het voor u gespecificeerd?
Hij is geslaagd voor de test.
Welke test?
Ik staarde naar Masons brief – naar zijn zorgvuldige handschrift, naar woorden die hem moeite hadden gekost om te schrijven.
Hij heeft ontdekt wie ik echt ben, Victoria. Wat er ook gebeurt, niemand wordt geboren. In dit geval kun je ervoor kiezen om dit product te gebruiken. Dit is ook niet correct, maar dit is niet het geval.
Dus je gaat hem vergeven?
Nee. Ik ga hem bevrijden. Dat is een verschil.
Hazel, regel het. Vic-Mason Taylor heeft zijn lesje je geleerd.
Ik was bezig met het aanvullen van medische voorraden op de trauma-afdeling toen Emma met een bekende, schadelijke blik de kamer binnenstormde.
‘Hazel, wat betekent het om koffie te eten?’
Ik integreer niet te raden. Ik had dit gesprek al weken verwacht.
“Mason Taylor.”
Emma’s gezicht is betrok.
‘Hoe wist je dat?’
‘Een gelukkige gok’, zei ik. ‘Hoe zag hij eruit?’
« Eerlijk gezegd? Verschrikkelijk. Ik bedoel – niet echt verschrikkelijk, maar anders. Ouder. Droeviger. Hij vroeg naar jou. »
‘Wat heb je hem verteld?’
“Ik vertelde hem dat je het geweldige daad was, dat je werd gepromoveerd tot hoofdverpleegkundige op de trauma-afdeling… en dat je een nieuwe relatie had.”
Twee van de drie zichtbareen waren waar. Ik werd gepromoveerd en het ging geweldig met mij.
Het gedeelte over daten was een verzinsel dat ik Emma had gevraagd vol te houden.
‘Wat zei hij?’
« Hij zei dat hij blij was dat je gelukkig was. En toen vroeg hij me om je iets te geven. »
Emma pakt een omslagdoek met haar hoed. Mijn naam stond erop geschreven en gelijktijdige zorgvuldige blokletters die ik me herinnerde van zijn korte uit de gevangenis.
“Heeft hij nog iets anders gezegd?”
“Hij zei dat hij schuldig waarom je daad wat je daad, en dat hij hoopte dat je hem ooit genoeg zou vergeven om te lezen wat hij had geschreven.”
Ik nam de envelop aan, maar maakte hem niet open.
‘Emma… wat denk je dat ik Mason moet doen?’
Emmade geen moment.
‘Eerlijk gezegd, Hazel? Ik weet dat ik zeker weet dat ik je snel weer zie. Het maakt me nee uit hoeveel spijt hij heeft de hoeveelheid hij door de gevangenis est veranderd. Wat hij je heeft aangedaan is onvergeeflijk. Als hij echt verandert, dan is dat mooi voor hem. Hier kun je zien wat je zoekt.’
Die avond zat ik en mijn appartement, envelop en mijn handen. Maar de weg liep van de ene straat naar de andere kant van de straat – goed, goed.
Vanbinnen was ik alles behalve dat.
Eindelijk heb ik het opengemaakt.
Hazel,
Het is niet de bedoeling dat ik contact put u opneem. Als we dat niet doen, kunnen we niet gearresteerd worden als we geïntimideerd worden, maar we weten niet eens wat we ermee moeten doen. Maar dan kun je het wel doen, en je kunt het met je hoepel doen.
Ik weet wat je hebt gedaan. Ik weet dat je mijn vervroegde vrijlating hebt geregeld, net zoals ik weet dat je ervoor hebt gezorgd dat ik een comfortabel verblijf in de gevangenis had. Ik weet het omdat dezelfde advocaat die me over mijn strafvermindering vertelde, me ook vertelde dat een anonieme weldoener zijn honorarium had betaald. Een anonieme weldoener, toch?
Ik wil dat je weet dat ik niets van je verwacht. Ik schrijf dit niet om een tweede kans te vragen, om vergeving te smeken of om je terug te winnen. Ik weet dat de kans op een lange verkoop niet meer terugkomt.
Ik schrijf dit om mijn beste goederen.
Dankjewel dat je mij hebt laten zien wie ik werkelijk ben. Dankjewel dat je me een spiegel hebt voorgehouden en dat ik gedwongen ben te kijken naar delijke, egoïstische, wrede persoon die ik was geworden. Dankjewel dat je mij hebt geleerd dat daden gevolgen hebben – zelfs voor mensen die denken dat ze te slim de te charme zijn om betrapt te worden.
Bovenal wil ik je bedanken dat je me genade hebt getoond, terwijl je daar alle reden toe had om dat niet te doen.
Ik heb zes maanden in de gevangenis doorgebracht met nadenken over wat u in de rechtbank zei. Als je mij eenmaal hebt gezien, zit Romano’s restaurant overvol. Misschien is dat waar. Maar als ze er niet meer is, ben ik degene die haar heeft vermoord, en daar moet ik de rest van mijn leven mee leven.
Ik ben nu anders, Hazel. De gevangenis verandert je. Maar meer nog, het onzichtbare van wat ik verloren heb, verandert je.
Ik weet dat ik dat niet schriftelijk kan bewijzen, en ik vraag ook niet om de kans om het persoonlijk te bewijzen. Ik vertel het je gewoon omdat ik denk dat je het verdient te weten.
Ik werk nu bij een non-profitorganisatie, ik help mensen die worstelen met lastige en financiële problemen. Het financiële hoeft niet veel, maar het geeft een goed gevoel om mijn marketingvaardigheden en zetten om mensen omsen te helpen en plaats van misbruik van ze te maken. Het geeft een goed gevoel om ‘s ochtends wakker te worden met het onzichtbare dat ik iemands leven beter in plaats van onmogelijk ga maken.
Ik ga ook twee keer per week naar therapie. Dr. Rodriguez neemt zijn narcistische reis mee naar een externe positie. Ze zegt dat het jaren zal duren om de patronen die ik mijn hele leven heb ontwikkeld, af te leren. Ik ben bereid om die dubbele te leveren.
Ik weet dat dit allemaal niets voor jou is vereist. Ik weet dat je verder bent gegaan met je leven en dat iemand de fantastische vrouw heeft gevonden die je bent, verdient.
Maar ik wilde dat je wist dat je experiment niet compleet mislukt was. Ik wilde iemand ontdekken van de echte jij kon houden. Het antwoord is ja: ik hield van je, Hazel. Noch perfect, noch onbaatzuchtig, maar wel verstandig.
Het probleem is nooit opgelost. Het probleem was dat ik het niet waard was om van je te houden.
Misschien ooit wel. Je speelt ook niet mee – maar we weten niet wat je aan het doen bent – maar je hoeft je er geen zorgen over te maken.
Dankjewel voor jou, Hazel. Dankjewel dat je van mij hebt gehouden, ook al verdiende ik het nodig. In dankjewel dat je me bevrijdde toen ik ervan overtuigd had geleerd.
Ik hoop dat je leven alles is wat je ervan overtuigd had.
Metselaar
Ik zette de korte neer en liep naar mijn raam. De straat was niet steeds stil, rustig, gewoon.
Maar er was iets in mij veranderd.
Je kunt het dus over een tijdje zien en ik zal het ook zien – en als het de laatste keer is dat het weg is, zal ik je vertellen hoe het was.
Mason Taylor heeft mij gekwetst, gekwalificeerd en voirden.
Maar hij had er ook van geleerd, was erdoor gegroeid en was er een betere mens door geworden.
Misschien was dat genoeg.
Misschien was dat meer dan ik had verwacht toen dit allemaal begon.
Ik heb mijn telefoon in een sms’je gezet.
Mason, ik heb ik kort ontvangen. Ik ben trots op het werk dat je doet en ik ben blij dat je hulp krijgt. Je hebt gelijk dat we niet terug kunnen, maar ik wil dat je weet dat ik je vergeef. Niet functioneel van jou, maar functioneel van jezelf. Boosheid in je draagt est uitputtend, en ik ben het zat om boos te zijn. Het gaat goed. —Hazel
Ik druk op verzenden voordat ik van gedachten kon veranderen.
Je reageert telkens twee minuten lang.
Dankjewel. Zo zie jij mij en dit is wat je nodig hebt.
Als u een nummer op uw telefoon heeft, is het mogelijk dat het aantal items op uw telefoon niet verandert. Uitsluitend zat van dure kleren, de designerjuwelen – de symbolen van een leven dat ikter me had gelaten toen ik besloot dat je ook deed ik normaal was.
Maar ik was niet normaal.
Ik was er nog nooit geweest.
Ik was Hazel Blackstone – dochter van een techmagnaat, erfnaam van een miljardenfortuin en een van de machtigste vrouwen van dit land.
Het was tijd om te stoppen met doen, ook ik was iemand anders.
Het was tijd om naar huis te gaan.
Je kunt hem voortaan in de doos laten waar hij zich bevindt. Ik vertelde haar dat ik een kans had gekregen die ik niet kon beïnvloeden, wat ook waar was.
Ik had de kans gekregen om niet langer te verbergen wie ik werkelijk was.
Emma olie toen ik haar vertelde dat ik wegging.
‘Waar ga je heen?’ vroeg ze.
“Terug naar waar ik vandaan kom.”
“Zal ik nog eens terugzien?”
‘Natuurlijk. Jij bent een van de weinigen die me aardig vond, ook al dacht je dat ik niets bijzonders was. Dat maakt je zeldzaamer dan een diamant.’
« Je was nooit iemand bijzonders, Hazel. Je redde elke dag leven. »
« Ik weet het. En ik blijf levens rood. Alleen… op een andere manier. »
Een week later werd het stuur van Blackstone Industries in de handen van een auto geplaatst. Rond de tafel zaten twaalf van de machtigste topmanagers uit de techindustrie, allemaal benieuwd naar wat ik te zeggen had.
‘Dames en heren,’ begon ik, ‘mijn naam is Hazel Blackstone, en de afgelopen drie jaar heb ik anderen mijn bedrijf laten leiden terwijl ik uitzocht wie ik wilde zijn.’
Klik op de eerste dia van mijn presentatie.
« Ik ben klaar met rekenen. Het is tijd om weer aan het werk te gaan. »
Nu kunnen we meer te weten komen over Blackstone Industries en baanbrekende nieuwe initiatieven op het gebied van gezondheid en veiligheid ontplooien: we hebben een gratis traumacentrum en we kunnen u voorzien van de benodigde financiële middelen. geschiedenis.
Het eerste centrum werd geopend in de stad waar ik als verpleegkundige had gewerkt.
Emma werd aangenomen als hoofdverpleegkundige met een salaris dat drie keer zo hoog was als wat ze in ons oude ziekenhuis verdiende.
Tijdens de openingsceremonie vroeg een verslaggever me waarom ik ervoor had gekozen mij te specialiseren in traumazorg.
‘Omdat trauma mensen verandert,’ zei ik. ‘Soms breekt het ze. Laten we het laten gebeuren. We weten dus wat we doen. Ik geloof dat iedereen de kans verdient om te herstellen van zijn trauma en te worden wie hij de zij bedoeld is te zijn.’
« Is dit een persoonlijk initiatief van u, met betrekking tot Blackstone? »
Ik ben hier voor Mason Taylor – we werken samen met een non-profitorganisatie. Ik dacht aan de korte die hij had geschreven, aan het zorgvuldige vertrouwen in zijn woorden, aan de man die hij probeerde te worden. Ik dacht aan de vrouw die ik was toen ik verliefd op hem werd, en aan de vrouw die ik werd toen hij me voiradde.
‘Alle genezing is persoonlijk’, zei ik. ‘We lopen allemaal rond met wonden – sommige zichtbaar en sommige verborgen. Het woord is niet óf we zullen gekwetst worden. Dat is wat wij zijn. De veraag is wat we hebben ontmoet die pijn doen.’
“Wat heb jij met de jouwe gedaan?”
Ik glimlachte naar de camera, en yort eerst in jaren beïnvloedde de glimlach mijn ogen.
“Ik heb ervoor gekozen om het te gebruiken om anderen te helpen hun eigen wonden te helen.”
Later ging ik naar mijn penthouse-appartement en vond het uitzicht over de stad. Ik ontving een sms-bericht met een telefoonnummer.
Ik zag het nieuws over jullie traumacentra. Fantastisch werk. De wereld mag zich gelukkige prijzen dat jullie bestaan.
Ik standaard lange tijd naar het bericht en typte toen terug:
De wereld heeft het geluk dat er mensen die bereid zijn het beter te doen. Ga zo deur, Mason. Het is belangrijk.
Houd er rekening mee dat de inhoud zal worden gewijzigd en dat het nummer zal worden opgeslagen.
Sommige hoofdstukken van je leven eindigen met verzoening. Andere eindigen met wraak.
Deze kwam met iets zeldzaams.
Aflossen.
Niets gaat aan je vooraf, maar dan ga je erheen.
Wat ik wil weten is dat Mason Taylor me vertelde dat ik naar restaurant Romano’s moest gaan, terwijl ik daar helemaal niets mee te maken had.
Hij liet me ook zien wie ik werkelijk was.
Ik was en die intens kon ingewikkeld, diep gekwetst kon worden die, wanneer het er het meest toe deed, voor gerechtigheid in plaats van wraak kon kiezen. Ik was en de verantwoordelijke met de macht kon omgaan, die pijn kon omzetten in een doel en die iets moois kon opbouwen uit de as van voirad.
Ik was Hazel Blackstone.
Het was namelijk het geluid van je haar.
In terwijl dit verhaal stilletjes wegglijdt in de schaduwen van je geest – oplossend in de stille ruimtes waar herinnering en mysterie samenkomen – indirect dan dat dit nooit zomaar een verhaal was. Het was wakker. Een wij puls van menselijke waarheid, gehuld en gefluisterde geheimen en verhulde emoties. Elk woord een scherf van gebroken werkelijkheid. Elke zin een brug tussen schijnbaar en onzichtbare werelden – tussen het licht van de openbaring en de donkere afgrond van wat onuitgesproken blijft.
Het is gisteren, in twee grensvervagende ruimtes, dat verhalen tot leven komen – hun krachtige magie beroert de diepste krochten van je ziel, wekt de onuitgesproken angsten, de begraven verlangens en de fragiele hoepel die aan je hart kleven. Net als fragiele kooltjes is dat de kracht van deze verhalen: deze digitale bekentenissen worden gefluisterd in de leegte waar de anonimiteit het masker voor de waarheid wordt en elke kijker de bewaarder wordt van geheimen die te zwaar zijn om alleen te dragen.
In geen woord van dit geheim – de grootste echo van andermans realiteit – onderdeel van je eigen schaduwrijke verhaal, verweven met je gedachten, waardoor die onmiskenbare lezers ontwaakt, die onverzadigbare honger om te weten wat onderliggende schuilgaat.
Welke verhalen moeten nog vertelden woorden?
Welke mysteries liggen er net buiten je bereik, wachtend tot je ze ontdekt?
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
