Mijn moeder hield haar handen geschokt voor haar mond.
Het gezicht van mijn vader werd rood van woede.
En toen, alsof het universum me de laatste klap wilde geven, trilde mijn telefoon.
Een bericht van Damon.
“Sorry, Alina. Olivia heeft me nodig.”
Dat was alles.
Geen excuses.
Geen uitleg.
Alleen “sorry”.
En een paar minuten later zag ik een foto van hen op het internet – Olivia, die zich vastklampte aan Damons arm, een zelfvoldaan glimlach op haar gezicht, terwijl ze samen de stad verlieten.
En Damon? Hij lachte.
De vernedering
Het was ondraaglijk.
Wekenlang kon ik mijn appartement niet verlaten zonder achter mijn rug gefluister te horen.
Vrienden vermeden me ongemakkelijk, niet wetend wat ze moesten zeggen.
Mijn moeder probeerde me te troosten, maar ik zag het medelijden in haar ogen.
Ik verwijderde elke foto van Damon, elke herinnering.
Maar wat ik niet kon wissen, was de woede die in mij kookte.
Damon en Olivia waren niet alleen samen.
Ze waren verloofd.
Ik ontdekte het toen Olivia een foto van haar enorme diamant verlovingsring plaatste met het bijschrift: “Voor altijd met de liefde van mijn leven.”
De reacties stonden vol felicitaties.
En toen kwam de laatste klap – Damon reageerde eronder: “En binnenkort zullen we ons kleine wonder verwelkomen.”
Ik wilde schreeuwen.
Hij had me verlaten, me vernederd, en speelde nu de toegewijde verloofde en toekomstige vader.
De ramp op het verlovingsfeest
Zes maanden na mijn verprutste bruiloft ontving ik een uitnodiging per post.
Een uitnodiging voor hun verlovingsfeest.
Ik stond op het punt deze te verscheuren.
Maar toen kreeg ik een idee.
Ik zou me niet langer verstoppen.
Als Damon en Olivia hun geluk in mijn gezicht wilden wrijven, moesten ze dat maar doen – want iets zei me dat hun perfecte wereld op het punt stond in te storten.
De waarheid komt uit
Ik verscheen op het verlovingsfeest in een jurk die alle ogen op zich vestigde.
Zelfvertrouwen straalde van me af – ook al was er nog steeds een storm binnenin mij.
Het gezicht van Damon verbleekte toen hij me zag.
Olivia daarentegen grijnsde.
“Alina, je bent echt gekomen,” zei ze zoet, terwijl ze haar hand op haar buik legde.
“Ik was bang dat je nog steeds verdrietig zou zijn.”
Ik glimlachte terug.
“Oh, Olivia. Dit had ik echt niet willen missen.”
Het feest was extravagant – champagne vloeide, een liveband speelde, en een enorme taart stond in het midden.
Damon genoot van de aandacht, duidelijk blij met zijn nieuwe leven.
Maar toen gebeurde het.
Toen Olivia met haar glas tikte om een toespraak te houden, wankelde ze even en werd bleek in haar gezicht.
“Ik ben zo dankbaar dat ik mijn soulmate heb gevonden,” zei ze met trillende stem.
“En dat we samen deze prachtige familie kunnen stichten.”
Ze draaide zich naar Damon.
“Je zult een geweldige vader zijn,” zei ze, haar stem trilde.
Damon straalde.
En toen –
“Ik hoop alleen dat je me kunt vergeven.”
Stilte.
Damon’s glimlach bevroren.
“Vergeven? Waarvoor?”
Olivia klemde haar glas steviger vast.
Haar ademhaling was onregelmatig.
“Ik… ik heb gelogen.” Haar stem brak.
“De baby… is niet van jou.”
De kamer verstarde.
Mijn hart bonkte terwijl ik zag hoe Damon kleur verloor in zijn gezicht.
“Wat?” Zijn stem was bijna onhoorbaar.
Olivia liet een gebroken lach horen.
“Ik was bang, oké? Jij was de veilige keuze.
Maar… de vader van de baby wil deel uitmaken van zijn leven.
Ik kan niet langer liegen.”
Een gemompel ging door de menigte.
De gasten keken elkaar ongelooflijk aan.
Damon wankelde terug, zijn ogen groot van schok.
“Jij… hebt me gebruikt?”
Olivia keek naar beneden, tranen stroomden over haar wangen.
En toen voelde ik het voor het eerst in maanden – gerechtigheid.
Het laatste lachje
Damon draaide zich naar me toe, alsof hij zich ineens herinnerde dat ik daar was.
Zijn gezicht vertrok – misschien spijt, misschien schaamte.
Misschien zelfs een stille hulpvraag.
Ik boog mijn hoofd.
“Wow, Damon.
Het lijkt erop dat karma snel werkt, hè?”
Een paar mensen giechelden.
Hij balde zijn vuisten.
“Alina, ik–”
Ik stak mijn hand op.
“Bespaarde het voor jezelf.
Jij hebt je keuze gemaakt.”
Toen draaide ik me om, met een glimlach die als een overwinning voelde, en liep naar buiten.
En terwijl ik wegliep, lachte ik voor het eerst in maanden.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
