En op dat moment besefte ik de waarheid.
Het ging er niet om dat ik met niets achterbleef.
Het ging erom dat ze me snel genoeg buitensloten, zodat ik niet kon ingrijpen terwijl ze geld en toegang overmaakten.
Opa opende de map en schoof de bankmelding over het bureau.
De blik van de advocaat schoot naar beneden.
Ze las.
Haar uitdrukking veranderde.
‘Dat is een fraudewaarschuwing,’ zei ze zachtjes.
Opa knikte.
« Precies. »
Vervolgens tikte hij één keer op de verzegelde envelop.
‘Nu openen we dit,’ zei hij.
De advocate knikte, maar ze hield opa nauwlettend in de gaten, alsof ze wist dat de volgende vijf minuten zouden bepalen of dit een familieconflict zou blijven… of een strafblad zou worden.
Opa verbrak het zegel langzaam.
Geen handen schudden.
Zonder aarzeling.
Hij haalde een brief en een tweede document tevoorschijn – dikker en met een postzegel.
Hij las één regel zwijgend en schoof het vervolgens naar de advocaat.
« Ik wil dat dit vandaag nog wordt ingediend, » zei hij.
De advocaat las het en verstijfde.
Toen keek ze op naar opa, haar stem zachter.
‘Hiermee wordt een directeur benoemd,’ zei ze. ‘Niet uw zoon.’
Opa knikte.
« En het ontzegt hem de toegang, » voegde ze eraan toe, bijna alsof ze niet kon geloven hoe expliciet het was.
‘Ja,’ zei opa. ‘Omdat ik hem ken.’
Mijn keel snoerde zich samen.
De advocaat slikte en schoof het document vervolgens in een bakje met het opschrift DRINGEND.
‘Oké,’ zei ze, wederom professioneel. ‘We kunnen dit indienen, maar zodra het is ingediend, wordt uw zoon op de hoogte gesteld.’
Opa knipperde niet met zijn ogen.
“Laat hem maar.”
Toen boog hij zich naar haar toe.
« En ik wil nog één ding, » voegde hij eraan toe. « Een officiële verklaring dat ik nog leef, want hij vertelt mensen nu al dat ik dood ben. »
De advocaat knikte instemmend.
“Dat kunnen we doen.”
Ze printte een formulier uit.
Opa tekende – keurig en weloverwogen.
Toen draaide ze haar scherm naar me toe.
‘Uw vader probeerde toegang te krijgen tot het portaal van de nalatenschap van uw grootvader,’ zei ze. ‘Hij gebruikte een oude wachtwoordherstelvraag.’
Mijn maag draaide zich om.
Hoe zou hij dat weten?
Opa antwoordde voordat ik dat kon doen.
‘Omdat je moeder mijn formulieren invulde,’ zei hij zachtjes. ‘Jarenlang.’
De kamer voelde kouder aan.
De advocaat keek op.
‘Meneer Carter,’ zei ze, ‘heeft u enige reden om aan te nemen dat ze fysieke documenten met uw handtekening in hun bezit hebben?’
Opa’s blik viel op mij.
‘Ja,’ zei hij. ‘En ze hebben vanmorgen geprobeerd ze te stelen.’
Mijn telefoon trilde.
Nog een cabinealarm.
Ik opende de feed.
Er stonden nu twee politieauto’s op de oprit, met zwaailichten die als blauwe messen tegen de sneeuwplekken afstaken.
De slotenmaker en mijn neef stonden als versteend.
Een van de agenten stapte naar voren, met zijn hand bij zijn riem, en riep iets wat wij niet konden verstaan.
Toen stak de slotenmaker zijn handen omhoog.
Mijn neef niet.
Hij liep achteruit richting het bos.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
