Mijn schoonmoeder woonde bij ons in huis en weigerde op te ruimen omdat ze een ‘gast’ was – ik heb haar er niet uitgezet, mijn wraak was nog beter.

Zondag legde ik een envelop op haar dressoir. Daarin zat een nepfactuur.

Wasservice – $50

Schoonmaakservice – $30

Koffie- en ontbijtbenodigdheden – $20

Gastvrijheidstoeslag – $15

Onderaan had ik geschreven: « Bedankt voor uw verblijf in de Family B&B! Wij verzoeken u vriendelijk uw rekening vóór het einde van uw verblijf te voldoen. »

Haar woedende uitroep galmde even later door de gang.

‘Is dit een grap?’ riep ze, terwijl ze woedend de keuken binnenstormde.

Ik nam een ​​slokje van mijn koffie. « Gewoon de logica van de gast volgen. Je maakt niet schoon, dus je betaalt voor de service. »

Woedend draaide ze zich naar Jason om. « Je vrouw laat me hier wonen! »

Jason, die het nu allemaal helder voor zich zag, slaakte eindelijk een zucht. « Mam… misschien is het tijd dat je je eigen plekje vindt. »

En binnen een week deed ze dat.

De rust keerde terug in huis. Geen afwas meer, geen handdoeken meer die over de vloer slingerden, geen gemene opmerkingen meer.

Jason gaf later toe: « Misschien had je wel gelijk. »