Toen mijn schoonmoeder mijn man ervan overtuigde dat ik een affaire had met onze buurvrouw, scheidde hij van me en nam alles mee. Acht jaar later kwamen ze op Moederdag mijn bakkerij binnenlopen, grijnzend en vragend of ik nog steeds ‘huisje spelen’ speelde met mijn kleine hobby.
Ze hadden geen idee dat ik haar diefstal van $300.000 uit mijn erfenis had ontdekt, of dat de rechercheur die achter hen stond mijn vader was.
Ik herinner me nog precies het moment waarop mijn huwelijk eindigde. Niet de dag dat David me de scheidingspapieren overhandigde, maar drie weken eerder, toen ik onze keuken binnenliep en mijn schoonmoeder, Margaret, aan mijn tafel zag zitten met haar laptop open en die glimlach op haar gezicht.
Je weet wel welke glimlach ik bedoel – die glimlach die zegt dat ze iets weet wat jij niet weet.
‘Rachel, lieverd,’ zei ze, zonder op te kijken van haar scherm. ‘We moeten het hebben over je vriendschap met Connor, die hiernaast woont.’
Connor Martinez was onze buurman, een gescheiden vader met een tienjarige zoon die soms met onze kinderen speelde. We hadden in twee jaar tijd misschien een dozijn keer met elkaar gepraat, meestal over de ophaalschema’s voor het vuilnis en wie er aan de beurt was om de gemeenschappelijke strook tussen onze opritten te maaien.
‘En hoe zit het met hem?’
Ik haalde boodschappen uit herbruikbare tassen, terwijl ik al bezig was met het klaarmaken van het avondeten voordat Emma naar haar voetbaltraining ging.
Margaret draaide haar laptop om.
Mijn maag draaide zich om.
Op het scherm verschenen foto’s van mij en Connor, staand op zijn oprit, in zijn auto stappend, een hotel uitlopend en samen lachend in wat leek op een restaurant.
Behalve dat ik nog nooit in dat hotel was geweest en nog nooit met hem in dat restaurant had gegeten.
De autofoto was van de keer dat hij me een lift had gegeven toen mijn Honda in de garage stond – en ik had het diezelfde avond nog aan David verteld.
“Waar heb je die vandaan?”
Mijn handen waren gevoelloos geworden.
‘Een moeder beschermt haar zoon,’ zei Margaret, terwijl ze de laptop met een zachte klik dichtklapte. ‘Ik heb drie maanden geleden een privédetective ingehuurd. Ik had een voorgevoel over jou, Rachel.’
“Dit zijn neppe exemplaren. Ik heb nog nooit—”
“David is onderweg naar huis en heeft het bij zich. Ik dacht dat het beter zou zijn als het eerst van de familie kwam.”
Ze stond op en streek haar rechtgebreide pak glad.
« Je kunt het nu toegeven en dan kunnen we misschien tot een oplossing komen, of je kunt liegen en de situatie voor jezelf en de kinderen alleen maar erger maken. »
Het probleem met Margaret Morrison was dat ze me al ondermijnde voordat David en ik trouwden. Kleine opmerkingen over mijn salaris als docent in vergelijking met Davids baan in de technologie. Suggesties dat het misschien beter zou zijn voor iedereen als ik thuis bij de kinderen zou blijven.
Altijd met een bezorgde toon, altijd met een glimlach gebracht.
Maar dit had ik me nooit kunnen voorstellen.
David kwam twintig minuten later binnen. Ik stond nog steeds in de keuken, met de boodschappen half uitgepakt, te bedenken hoe ik een negatief resultaat kon bewijzen.
Hoe bewijs je dat je ergens niet bent geweest?
‘Mama heeft het me verteld,’ zei hij. Zijn gezicht was bleek. ‘Ik wil dat je nu eerlijk tegen me bent.’
“David, ik ben je nooit ontrouw geweest. Die foto’s zijn nep. Bekijk ze goed.”
“Ik heb ze wel bekeken.”
Zijn stem klonk vlak.
“Ik heb ze allemaal bekeken. Hotelbonnen met jouw naam. Restaurantrekeningen op je creditcard. Dacht je soms dat ik er niets van wist—”
‘Welke creditcard, David? Ik heb geen geheime creditcards.’
“De rechercheur heeft alles gevonden, Rachel. Het nep-Facebookaccount waarmee je hem berichten stuurde. De gegevens van de anonieme telefoon. Alles.”
Mijn hoofd tolde.
Nep Facebook-account. Wegwerptelefoon.
Dit is waanzinnig.
“Je moeder liegt tegen je.”
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
