Mijn rijke grootmoeder zag mij en mijn zesjarige dochter in een opvanghuis voor gezinnen. Ze vroeg: « Waarom wonen jullie niet in jullie huis aan Hawthorne Street? » Ik was stomverbaasd. « Welk huis? » Drie dagen later kwam ik aan bij een familiefeest en mijn ouders werden bleek…

‘Je hebt niet alleen de sleutels meegenomen,’  zei Evelyn  , zich omdraaiend naar mijn ouders. ‘Je hebt het huis dat voor je dochter bedoeld was, verhuurd. Je hebt haar gedwongen in een opvang voor daklozen te wonen, terwijl je zelf drieduizend dollar per maand opstreek.’

Iemand slaakte een kreet van verbazing. « Je maakt een grapje, toch? »

Robert  stond op, met een rood gezicht. « Dit is een privéaangelegenheid binnen de familie! Dit is ongepast! »

‘Je hebt het openbaar gemaakt toen je de cheques verzilverde,’antwoordde Evelyn fel.

Ze draaide zich om naar de kamer.

“Vanaf vandaag  zijn Diane  en  Robert  afgesneden van alle financiële middelen. Geen erfenis. Geen trustfonds. Geen toegang tot de middelen van de familie. Ze moeten elke cent van de huur die ze hebben gestolen terugbetalen, inclusief rente.”

Diane  begon te huilen – echte, lelijke tranen van een vrouw die haar levensstijl zag verdwijnen.

‘We hadden schulden!’ snikte ze. ‘Je begrijpt het niet!’

‘Ik begrijp er genoeg van,’  zei Evelyn  koud.

De advocaat stapte naar voren en overhandigde  Robert  een dikke envelop. « U wordt aangeklaagd voor fraude en verduistering, » zei hij beleefd. « En de huurders hebben bericht gekregen dat ze het pand moeten verlaten. »

Diane  draaide zich naar me toe, haar ogen wild.  » Maya ! Zeg haar dat ze moet ophouden! We zijn familie! »

Ik keek naar de vrouw die me in de kou had buitengesloten. Ik keek naar de man die zijn kleindochter op de vloer had laten slapen.

‘Dat had je moeten onthouden,’ zei ik zachtjes, ‘voordat je van mijn dakloosheid een business maakte.’

Ik draaide me om en liep naar buiten.

Ik ben niet gebleven voor de nasleep. Ik heb  Laya opgehaald  en we zijn met  Evelyn vertrokken .

In de auto  legde Laya  haar hoofd op mijn schouder.

‘Oma?’ fluisterde ik. ‘Wat gebeurt er nu?’

Evelyn  keek me aan in de achteruitkijkspiegel. Haar ogen waren vermoeid, maar vriendelijk.

‘Nu,’ zei ze, ‘nemen we terug wat van jullie is.’