Een heel leven lag voor haar, een nieuw leven, anders maar volledig van haar, vrij van leugens, vrij van angst, vrij van verraad, gedeeld met haar dochter en kleinzoon, gevuld met werk dat haar vreugde bracht en een huis dat werkelijk haar toevluchtsoord was geworden.
Ergens daarboven, stelde ze zich voor dat haar vader glimlachend op haar neerkeek. Hij had altijd gezegd dat ze sterk was, en hij had gelijk gehad.
Liv dronk haar koffie op, zette het kopje op de veranda en ging naar binnen. Vandaag was weer zo’n gewone dag: werk, tuinieren, een telefoontje van Nikki ‘s avonds, een simpel, vredig bestaan, het leven dat ze verdiende.
En ze was gelukkig, echt gelukkig, misschien wel voor het eerst in jaren. Ze haalde rustig adem en keek naar haar kleine veranda, de plek waar ze eindelijk weer had leren ademen.
Na alles wat ze had doorstaan, na de ontdekking dat de man met wie ze twintig jaar had doorgebracht bereid was haar leven voor geld op te offeren, zou je denken dat ze zou instorten. Maar op de een of andere manier gebeurde dat niet. Ze boog wel, maar ze brak niet.
En dat wilde ze delen.
Wanneer het leven je op onverwachte manieren in de weg staat, wanneer iemand die je vertrouwde je leven op zijn kop zet, begin je te beseffen wat er echt toe doet. Ze leerde dat overleven niet alleen draait om in leven blijven. Het gaat erom voor jezelf te kiezen, zelfs als het pijn doet. Het gaat erom de puinhoop achter je te laten en iets kleins, eerlijks en eenvoudigs op te bouwen.
Haar vader had haar die nacht in de droom gered, maar daarna redde ze zichzelf, en dat had ze zich nooit kunnen voorstellen dat ze ooit zou kunnen zeggen.
Dus als je luistert en zelf een zwaar verhaal met je meedraagt, probeer dan niet meteen de pijn uit te wissen. Ga er stap voor stap doorheen. Vaak is het leven dat je opbouwt na de stilte veel rijker dan het leven dat je zo krampachtig probeerde te beschermen.
