Mijn ouders schoven een cheque en een enkelticket over de Thanksgiving-tafel, maar ze hadden geen idee wat ik diezelfde ochtend al achter hun rug om had gedaan.

Hunter leunde achterover in zijn stoel en wervelde zijn wijn rond in het glas.

« Eerlijk gezegd, Ella, is dit waarschijnlijk het beste wat je had kunnen overkomen, » zei hij. « Soms hebben mensen een harde reset nodig. Weet je, een kans om opnieuw te beginnen op een plek waar niemand ze kent. »

De neerbuigende toon in zijn stem was nauwelijks te verbergen. Ik wilde mijn waterglas naar hem gooien, maar in plaats daarvan knikte ik alleen maar.

Je hebt helemaal gelijk, zei ik vriendelijk.

Mijn tante, die het grootste deel van de avond stil was geweest, liet eindelijk van zich horen.

Ik vind het heel lief van je ouders dat ze je zo helpen. Niet elk gezin zou zo behulpzaam zijn.

‘Ondersteunend.’ Het woord smaakte bitter.

Ik heb heel veel geluk, zei ik, met een vlakke stem.

Mijn oom gaf ook zijn mening.

Weet je, Ella, soms is het beste wat een mens kan overkomen, het bereiken van een dieptepunt. Het dwingt je om alles opnieuw te bekijken. Misschien is dit wel jouw dieptepunt, en zul je eindelijk iets van jezelf maken.

“Het dieptepunt.”

Alsof ik nog niet bergen had beklommen die zij zich niet eens konden voorstellen.

Na het dessert verplaatste het gezin zich naar de woonkamer voor een kop koffie. Ik verontschuldigde me om naar de wc te gaan, maar bleef in plaats daarvan nog even in de gang hangen, net buiten hun zicht.

Ik kon ze horen praten, hun stemmen klonken vanuit de woonkamer.

Ik denk dat het beter is gegaan dan verwacht, zei mijn vader.

Veel beter, beaamde mijn moeder. Ik was bang dat ze een scène zou maken.

Chloe lachte.

Ze weet dat ze geen keus heeft. Wat moet ze anders doen? Blijven doen alsof haar kleine technische dingetje ergens toe leidt?

Hunter mengde zich in het gesprek.