‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg moeder nerveus.
« Ik pak mijn koffers in. »
Ik gooide de kleren in de koffer zonder ze zorgvuldig op te vouwen.
‘Wat ben je aan het voorbereiden?’ vroeg papa.
« Ik ga verhuizen, » zei ik nuchter. « Aangezien Madison de ware koningin van dit huis is, heeft ze mij duidelijk niet nodig. »
Madison ging rechtop zitten. « Wacht, wat? Je kunt niet zomaar weggaan. »
‘Waarom niet?’ vroeg ik, zonder op te kijken van mijn bagage. ‘Je hebt me net heel duidelijk gemaakt dat mijn geluk deze familie niets kan schelen. Dus waarom zou ik blijven?’
« Sarah, doe niet zo gek, » zei mama. « We kunnen volgende maand trouwen. »
Ik moest lachen, maar er was niets grappigs aan. « Volgende maand? Besef je wel hoe moeilijk het is om een bruiloft te organiseren? We zouden al onze aanbetalingen kwijt zijn, we zouden alles opnieuw moeten plannen – als de leveranciers al beschikbaar zijn – en onze gasten moeten vragen om hun agenda weer vrij te maken. »
« Dan houden we een kleinere bruiloft, » opperde papa ongeduldig.
« Of, » zei ik, terwijl ik mijn koffer dichtdeed, « ik ga gewoon trouwen zoals ik het gepland heb, met de mensen die me echt steunen. »
Madison sprong uit bed. « Je kunt niet trouwen zonder ons. Wij zijn je familie. »
‘Echt?’ vroeg ik, terwijl ik haar recht in de ogen keek. ‘Want over het algemeen saboteren familieleden elkaars belangrijkste momenten niet.’
Ik pakte mijn telefoon en belde Michael. Hij nam meteen op. « Hoi, lieverd. Hoe gaan de voorbereidingen voor de bruiloft? »
« Michael, luister goed, » zei ik. « Mijn familie heeft me net verteld dat ze onze bruiloft afzeggen omdat het niet goed gaat met Madison. »
Er viel een lange stilte. « Het spijt me. Wat? »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
