Madison liet zich met een diepe zucht op mijn bed vallen en kreunde luid. « Ugh! Ik voel me zo beroerd. Dit is echt de ergste dag van mijn leven. »
Ik keek haar aan in de spiegel. Madison was altijd al de meest dramatische geweest, maar dit was wel heel extreem, zelfs voor haar. « Wat is er gebeurd, Maddie? Ben je ziek? »
« Ik ben vandaag niet mezelf, » kreunde ze, terwijl ze haar gezicht in een kussen begroef. « Alles voelt abnormaal. Ik ben nu niet in staat om te feesten. »
Mijn moeder snelde meteen naar Madison toe en aaide haar over haar haar alsof ze een gewond dier was. « Oh, lieverd, wat kunnen we doen om je te troosten? »
Ik draaide me verbaasd om in mijn stoel. « Het spijt me dat je je niet lekker voelt, Madison, maar misschien kun je tijdens de ceremonie even rusten. Je hoeft mijn bruidsmeisje niet te zijn als je dat niet wilt. »
Op dat moment keek Madison plotseling op, haar ogen wijd open van alertheid. « Neem wat rust tijdens je bruiloft. Besef je wel hoe lawaaierig en chaotisch het gaat worden? Al die mensen, al dat lawaai, al die aandacht op jou gericht. »
« Nou ja, het is mijn trouwdag, » zei ik langzaam, benieuwd waar dit me naartoe zou leiden.
Mijn vader, Robert, verscheen in de deuropening, met een sombere blik. « Sarah, we moeten het over iets belangrijks hebben. »
« Papa, ik ben midden in de voorbereidingen. De ceremonie begint over drie uur. »
Hij schraapte zijn keel. « Precies waar we het over moeten hebben. We denken dat het het beste is om de bruiloft uit te stellen. »
Ik lachte, in de veronderstelling dat hij een grapje maakte. « Heel grappig, pap. Kunnen we even wachten? »
« Ik meen het, Sarah. » Zijn toon was ijzig. « Je zus is er niet aan toe om vandaag een bruiloft bij te wonen. »
Mijn make-upborstel gleed uit mijn handen. « Sorry. Wat? »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
